Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/208 K.2023/1729

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.01.2015 tarih ve 2015/114 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, 35 ... maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Bozma ilamı öncesi, Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2015 tarihli kararının Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8).

Ceza Dairesinin 10.05.2022 tarihli ve 2019/10261 Esas, 2022/6810 Karar sayılı kararı ile "...Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ile mağdurenin 4 yıl süren duygusal arkadaşlıkları sonrası ayrıldıkları, olay günü mağdureyi yolda gören sanığın aracı ile mağdurenin önünde durduğu, mağdureye onunla konuşmak istediğini söyleyip araca binmesini istediği, mağdurenin kabul etmemesi üzerine kolundan tutup zorla araca bindirdiği, araç hareket etmeden mağdurenin inmeye çalışması üzerine onu engellediği,

üstüne çıkıp boğazına bastırdığı sırada çevredekilerin müdahalesi ile eylemini tamamlayamadan olay yerinden ayrıldığının anlaşılması karşısında sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 109/2, 35. maddeleri gereğince cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, ..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.11.2022 tarihli ve 2022/634 Esas, 2022/978 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, aynı Kanun' un 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.000, 00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, mağdurun rızası bulunduğuna, 5237 sayılı Kanun'un 26 ıncı maddesi uyarınca ceza verilmemesi gerektiğine, mahkumiyete yeterli delil olmadığına, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine, re'sen nazara alınacak nedenlerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, eski kız arkadaşı olan mağdure ...' yi zorla araca bindirerek kaçırmaya çalıştığı sırada çevredekilerin müdahalesi ile eylemini tamamlayamadığı bu suretle kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Akhisar Devlet Hastanesinin 13.12.2014 tarihli adli raporunda; mağdurenin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı tespit edilmiştir.

3. Kolluk görevlileri tarafından hazırlanan 13.12.2014 tarihli olay ve araştırma tutanağında mağdur ... ile görüşüldüğünde, daha önceden erkek arkadaşı olan sanık ...'in kendisini araca bindirip kaçırmak istediğini, kendisinin bağırarak yardım istediğini, sanığın aracı ile olay yerinden ayrıldığını beyan ettiğinin ve kaçırılma olayına tanık M.K.'nın müdahale ettiğinin belirtildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında hükmedilen 10 ay hapis cezası, 5237 sayılı Kanun' un 50 ... ve 52 nci maddeleri uyarınca para cezasına çevrilirken hesap hatası sonucu eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Dosya kapsamına göre; sanık ile mağdurenin 4 yıl süren duygusal arkadaşlıkları sonrası ayrıldıkları, olay günü mağdureyi yolda gören sanığın aracı ile mağdurenin önünde durduğu, mağdureye onunla konuşmak istediğini söyleyip araca binmesini istediği, mağdurenin kabul etmemesi üzerine kolundan tutup zorla araca bindirdiği, araç hareket etmeden mağdurenin inmeye çalışması üzerine onu engellediği, üstüne çıkıp boğazına bastırdığı sırada çevredekilerin müdahalesi ile eylemini tamamlayamadan ayrıldığı olayda, mağdurenin kolluktaki ilk beyanı ve tanık M.K.'nin aşamalardaki beyanları, mağdurenin adli Esas No : 2023/208

raporu, 13.12.2014 tarihli olay ve araştırma tutanağı, Yargıtay bozma ilamı ve dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin gerekçesi isabetli bulunmakla, sanığın, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, mağdurun rızası bulunduğuna, 5237 sayılı Kanun'un 26 ıncı maddesi uyarınca ceza verilmemesi gerektiğine, mahkumiyete yeterli delil olmadığına ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Mahkemece, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun' un 231 ... maddesinin daha önce uygulanmış olması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının uygulanmamasına karar verildiği ve 5237 sayılı Kanunun 50 nci, 52 nci ve 62 nci maddelerinin uygulandığı anlaşılmakla sanığın lehe hükümlerin uygulanması talebine yönelik temyiz isteği de yerinde görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR