Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2239 K.2024/989

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 25.04.2023 tarihli ek kararın; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 19.03.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan beraat kararı verilmiştir.

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesi'nin 11.01.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında verilen beraat hükmünün eksik inceleme ile karar verilmesinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir. 4. Bozma üzerine, Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 21.04.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 3 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

5. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesi'nin, 22.11.2022 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesi'nce kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

6. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesi'nin, 25.04.2023 tarihli ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kararın kesin olmayıp temyiz edilebilir olduğuna, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk Derece Mahkemeleri'nden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan Bölge Adliye veya İlk Derece Mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR