Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2272 K.2023/8784

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kandıra Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292/1, 58, 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır 2.Kandıra Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292/1, 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3.Kandıra Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2016 tarihli kararı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 21.04.2021 tarihli ve 2020/12007 Esas, 2021/11944 Karar sayılı kararı ile "…'..Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda .... Basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki "hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasa'nın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptal kararı gözetilerek "basit yargılama usulü" yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu..'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Kandıra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2022 kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292 nci maddenin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca 4 ay 15 gün ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5.Kandıra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.04.2023 kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292/1, 50/1-a, 52/1-2 maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrili 3600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi ailevi sebeplerden dolayı bunalıma girdiği için atılı suçu işlediğine,maddi durumu iyi olmadığı için para cezasını ödeyecek durumda olmadığına, sosyal güvencesi olmadığına, çalışmadığına bu hususların dikkate alınması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay Kocaeli Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olan sanığın olay günü yapılan akşam sayımında kalmış olduğu A12 nolu odada olmadığı, yapılan isim yoklamasında da odasında bulunamadığı, merkezi ses sisteminden yapılan çağrılara da cevap vermediği bu suretle cezaevinden firar ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın olay tarihinde hükümlü olarak bulunduğu Kocaeli Açık Ceza İnfaz Kurumundan firar ettiği, kolluk görevlileri tarafından yakalandığı, savunmasında suçunu ikrar ettiği, hakkında lehe hükümlerin uygulandığı tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşıldığından ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR