Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2309 K.2023/10256

Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 06.04.2023 tarihli kararı ile Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 2019/22623 Esas, 2022/18400 Karar sayılı, 06.12.2022 tarihli bozma kararına karşı direnme kararı verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 6763 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesiyle değişik 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 6763 sayılı Kanun’un 38 inci maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddesi uyarınca yapılan incelemede;

Mahkemece verilen direnme kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığının 19.11.2011 tarihli iddianamesiyle sanığın sahte parayı bilerek kabul etme suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 03.09.2015 tarihli kararıyla sanığın parada sahtecilik suçundan 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilip kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 06.12.2022 tarihli kararıyla UYAP ortamından yapılan incelemede mükerrer davaların olduğu ve davaların birleştirilmesi gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Bozma ilamı üzerine Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 06.04.2023 tarihli kararıyla bozma ilamına direnilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; beraat kararı verilmesi gerektiğine aksi halde lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; sanığın eşine sahte parayla alışveriş yaptırmak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir. 2. Sanık ismini bilmediği birisinden alışveriş karşılığı kapora olarak paraları aldığını, birinin eşinin cebinden aldığı para olduğunu, diğerini de benzinlikçi de bozdurduğunu beyan etmiştir. 3. 16.06.2011 tarihli T.C. ... Bankası raporuna göre paralar sahte ve aldatma kabiliyetine haizdir. 4. Tanık Z.Ç. aşamalardaki ifadelerinde benzinlikçide pompacı olarak çalıştığını, sanığın kendisine sahte 100,00 TL vererek alışveriş yaptığını beyan etmiştir. 5. Sanığın resmi nikahlı eşi ... aşamalarda eşi olan sanığın sahte para işiyle uğraştığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 06.04.2023 tarihli kararıyla Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 2019/22623 Esas, 2022/18400 Karar sayılı 06.12.2022 tarihli bozma ilamına direnme kararı verilmiş ise de; bozma kararından önce hükmedilen Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 03.09.2015 tarihli kararında belirtilen gerekçenin değiştirildiği; bozma ilamında belirtilen sebeplerin mahkemesince yeniden değerlendirildiği ve yeni bir gerekçe oluşturulduğu, bu itibarla ilk derece mahkemesinin kararının hukuki anlamda bir "direnme kararı" olmayıp "yeni hüküm" niteliğinde olduğu anlaşılmakla yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın 14.03.2011 tarihinde işlediği parada sahtecilik suçu nedeniyle hakkında 18.05.2011 tarihli iddianame ile açılan ve Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/169-252 Esas-Karar sayılı dosyası üzerinden yürütülüp hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ve kesinleşen kararın, denetim süresi içinde işlenen suç nedeniyle, Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi'nce 2016/61 Esas ve 2016/263 Karar sayılı dava dosyası ile yargılama yapılıp 30.06.2016 tarihinde açıklanmış ve infaz edilmiştir.

Sanığın temyiz incelemesine konu edilen dava dosyasındaki suçu 22.04.2011 tarihinde aynı yerde işlediği ve bu eylem nedeniyle 19.11.2011 tarihinde iddianame düzenlendiği; sanığın ilk eyleminin de dosya içeriği ve işleniş biçimine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında olduğu anlaşıldığı gibi parada sahtecilik suçunun süreklilik arz eden bir suç olup teselsülü bünyesinde barındırmakla, her iki eylemin de ilk iddianamenin düzenlenmesinden önce işlendiği ve hukuki kesinti bulunmadığı,

somut olayda ise 39 gün ara ile aynı yerleşim biriminde piyasaya sahte para sürülmesi mütemadi suç niteliğinde olan sahte parayı tedavüle sürmek fiili kapsamında kalmakta ve tek suça vücut vermektedir.

Bu itibarla daha önce kesinleşen ve infaz edilen 2 ay 15 günlük hapis cezasının temyize konu davada hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasından mahsup edilmesinin gerekeceği ayrıca sanık hakkında mükerrer cezalandırılmanın önlenmesi bakımından parada sahtecilik suçundan açılmış başkaca soruşturma veya dava dosyası olup olmadığı da araştırılarak söz konusu dosyalar da getirtilip incelenerek davaların birleştirilmesi,

bu mümkün olmadığında dosya içerisine alınıp bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya konulmasından sonra hukuki veya fiili kesinti bulunup bulunmadığı belirlenmek suretiyle tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği anlaşılmakla karar bu yönüyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR