Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2369 K.2024/8413

İzmir 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.12.2020 tarihli ve 2020/530 Esas, 2020/641 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 5 ay hapis cezası ve 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve bu karara ilişkin 04.03.2021 tarihli kesinleşme şerhi düzenlendiği anlaşılmıştır. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58582 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin;

“Benzer bir olayda Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 16/09/2020 tarihli ve 2020/596 Esas, 2020/9590 Karar sayılı ilamında yer alan, "Bozma öncesindeki hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi karşısında, bozma sonrası verilen kararda sanık hakkında cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilmeyerek fazla cezaya hükmolunması suretiyle, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine aykırı davranılması" şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, Yargıtay ilâmında da belirtildiği üzere,

bozma öncesi verilen hükümde sanığın 5 ay hapis cezasının 5237 sayılı Kanunun 50/1-a maddesi gereği adli para cezasına çevrilerek 3.000,00 Türk lirası ve 400,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasının sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği anlaşılmakla, bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucu sanık lehine adli para cezasına çevrilme kararı verilmeyerek 5 ay hapis ve 400,00 Türk lirası adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10 uncu maddesinde, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartiyle her yerde tebligat yapılması caizdir. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükümlerine yer verilmiştir.

3.İnceleme konusu dosyada , hükümlünün yokluğunda verilen kararın dosyada bilinen son adresi olan "Doğançay mah.7198.sok.no:8 Bayraklı-İZMİR" olduğu ve gerekçeli kararın öncelikle bu adrese tebliğ edilmesi gerekirken doğrudan MERNİS adresine tebliğ edilmesi, öte yandan tebliğ mazbatasında da tebliğ alan şahsın soy ismine yer verilmemesi nedeniyle tebliğ işleminin usulsüz olduğu ve bu haliyle inceleme konusu hükmün kesinleşmediği anlaşılmıştır.

4.Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu hükmün, itiraz kanun yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR