Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2613 K.2023/7897

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.01.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.06.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. 3. Sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi üzerine yapılan yargılamada, İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, 1. Atılı suçların yasal unsurlarının oluşmadığına, 2. Etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın, kendisine ait cep telefonunu mağdurun evinde bırakmasına rağmen, söz konusu cep telefonunun mağdur tarafından çalındığı isnadında bulunmak suretiyle iftira suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik kararda bir isabetsizlik görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin sübuta yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR