Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2635 K.2024/9121

Gemlik Cumhuriyet Başsavcılığının 01.06.2020 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Gemlik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2021 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ve bu kararın istinaf edilmeksizin 30.04.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2021/19249 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63183 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63183 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın mahkûmiyetine karar verilmekle birlikte hakkında ikinci kez mükerrir olduğundan bahisle tekerrür hükümleri uygulanmış ise de, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır.

Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.” şeklindeki düzenleme karşısında, tekerrüre esas alınan Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 19/10/2017 tarihli ve 2017/183 Esas, 2017/431 sayılı Kararında, Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/12/2013 tarihli ve 2013/465 Esas, 2013/823 sayılı Kararının tekerrüre esas alındığı,

Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/12/2013 tarihli bu kararına yönelik yapılan eski hâle getirme talebinin kabulü ile temyiz isteğinin süresinde olduğunun kabul edilerek yapılan temyiz incelemesi neticesinde Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 28/03/2018 tarihli ve 2016/5077 Esas, 2018/4074 Karar sayılı ilâmı ile savunmasını esas mahkemesi huzurunda vermek isteyip istemediği sorulmadan sorgusunun yapılması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 94/1 ve 196/2-son maddelerine muhalefet edilmesi gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği,

bozma kararı sonrası yeniden yapılan yargılama sonrasında sanığın mahkûmiyetine karar verilerek verilen bu mahkûmiyet kararının da temyiz edilmeksizin 02/01/2020 tarihinde kesinleştiği, kesinleşme tarihinin bu şekilde değişikliğe uğradığı ve nihayetinde Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/12/2013 tarihli ve 2013/465 Esas, 2013/823 sayılı Kararının Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 19/10/2017 tarihli kararı yönünden artık tekerrüre esas oluşturmayacağı nazara alındığında, sanık hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden,

yazılı şekilde sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasında isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un "Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular" başlıklı 58 inci maddesinin birinci fıkrasının inceleme konusu ile ilgili birinci cümlesi; "(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır." şeklinde düzenlenmiştir.

2. Gemlik Cumhuriyet Başsavcılığının 01.06.2020 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Gemlik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2021 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi,

5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ve bu kararın istinaf edilmeksizin 30.04.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Hükümlü hakkında ikinci kez mükerrir olduğu belirtilerek tekerrüre esas alınan Yenişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli ve 2017/183 Esas, 2017/431 Karar sayılı kararında birinci kez tekerrüre esas alınan Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2013 tarihli ve 2013/465 Esas, 2013/823 Karar sayılı kararına ilişkin her ne kadar 24.01.2014 tarihli kesinleşme şerhi düzenlenmiş ise de, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 28.03.2018 tarihli ve 2016/5077 Esas,

2018/4074 Karar sayılı kararı ile hükümlünün gıyabında verilen karara ilişkin yapılan tebliğin usulüne uygun olmadığından eski hale getirme talebinin kabulü ile öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteğinin yasal süresinde kabul edilerek savunma hakkının ihlali nedeniyle kararın bozulmasına karar verildiği,

bozma kararı üzerine hükümlü hakkında Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.12.2019 tarihli ve 2018/469 Esas, 2019/483 Karar sayılı kararı ile verilen mahkumiyet kararının temyiz edilmeksizin 02.01.2020 tarihinde kesinleştiği, Yenişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli ve 2017/183 Esas, 2017/431 Karar sayılı kararına konu suçun 21.05.2016 tarihinde, ilk kez tekerrüre esas olan kararın kesinleşmesinden önce işlendiği, söz konusu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı, hükümlünün adli sicil kaydında ikinci kez tekerrüre esas alınabilecek başkaca ilamın bulunmadığının da anlaşılması karşısında;

hükümlü hakkında koşulları bulunmadığı halde ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Gemlik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2021 tarihli ve 2020/206 Esas, 2021/151 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

Hükümden tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin (7) nci bendin çıkartılarak yerine "Yenişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli ve 2017/183 Esas, 2017/431 Karar sayılı kararı ile hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezası nedeniyle birinci kez mükerrir olan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına," ibaresinin yazılması,