Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2848 K.2025/3387

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kanun yararına bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.06.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 297/2. Maddesi uyarınca cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmıştır.

2. ... Sulh Ceza Mahkemesinin, 22.09.2011 tarihli kararı ile sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanunun 297/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturabileceği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

3. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2012 tarihli kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 5237 sayılı Kanun' un 297/1, 53, 58,54/4 maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

4. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 24.01.2023 tarihli kararı ile ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2012 tarih ve 2011/212 Esas, 2012/175 Karar sayılı kararının kanun yararına bozulmasına karar verilmiştir.

5. Yargıtay kanun yararına bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2023 tarih ve 2023/108 Esas ve 2023/219 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 5237 sayılı Kanun' un 297/1, 53, 58. maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın temyiz sebepleri; sübuta, suç kastı bulunmadığına, davanın zamanaşımına uğradığına, düşme kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre, ... M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın üzerinde yapılan aramada çakmağın ucuna yerleştirilmiş 5 cm uzunluğunda çividen yapılmış alet ele geçirildiği, sanığın bu şekilde infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçunu işlediği iddiasına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,

ceza infaz kurumu görevlilerince düzenlenen 03.06.2011 tarihli tutanak, ekspertiz raporu, Adli Tıp Kurumu raporu, sanık savunmaları, tanık beyanları, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dosya kapsamındaki delillere göre, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik mahkeme kabulünde, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlenmesinde isabetsizlik bulunmadığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.01.2020 tarih ve 2017/15-618 Esas, 2020/16 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere;

ilk derece mahkemesi kararının kanun yararına bozulması halinde, yerel mahkeme hükmünün kesinleştiği tarih ile kanun yararına bozma kararı arasında geçen sürenin dava zamanaşımının hesaplanmasında göz önünde bulundurulamayacak olduğu,

buna göre de 03.06.2011 tarihli eyleme ilişkin 20.04.2012 tarihli mahkûmiyet kararının kesinleştiği 12.06.2012 tarihi ile kanun yararına bozma kararının verildiği 24.01.2023 tarihleri arasında geçen sürenin zamanaşımı süresinin hesabında dikkate alınamayacağı, buna göre de sanığın üzerine atılı suça ilişkin zamanaşımı süresinin inceleme tarihi itibariyle gerçekleşmediği anlaşıldığından sanığın dava zamanaşımı süresinin dolduğuna yönelik temyiz talebi yerinde görülmemiş, verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR