Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3101 K.2023/9509

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanığın denetimli serbestlik sürecindeyken eğitimlere katılmaması, Denetim Serbestlik Müdürlüğü'nün uyarılarına rağmen katılmamaya devam etmesi üzerine müdürlük Ankara İnfaz Hakimliğinden sanık hakkında kapalı ceza infaz kurumuna iadesi kararı verilmesini talep etmiştir.

2. Ankara 1. İnfaz Hakimliği 2019/33 Esas 2019/64 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kapalı ceza infaz kurumuna iadesi kararını vermiştir. Bu karar sanığa 17.01.2019 tarihinde tebliğ edilmiş olup sanık 2 gün içerisinde teslim olmamıştır.

3. Bunun üzerine Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 27.06.2019 tarihli 2019/13019 Esas sayılı iddianamesiyle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun)105 inci maddesinin (A) fıkrasının sekizinci bendi delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

4. Açılan dava üzerine Ankara 31. Asliye Ceza Mahkemesi 08.10.2020 tarihli 2019/779 Esas 2020/1049 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 1 ay 7 gün hapis cezası vermiştir. Mahkeme kovuşturma aşamasında basit yargılama usulünün uygulanmasına şeklinde karar vermemiş olsa da hüküm aşamasında basit yargılama usulünü uygulamış gibi 1/4 oranında indirim yapmıştır. Sanık bu karara süresinde itiraz edince dosya Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesine gönderilmiş olup daire itirazı basit yargılama usulüne itiraz olarak değerlendirerek dosyayı İlk Derece Mahkemesine geri yollamıştır.

5. Bunun üzerine dosya Ankara 65. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından incelenmiştir. Ankara 65. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2021 tarihli 2021/714 Esas 2021/251 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun yasal şartları oluşmadığı, böylece yüklenen suçun kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşıldığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

6. Ankara 65. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2021 tarihli 2021/714 Esas 2021/251 Karar sayılı kararın sanık tarafından istinafı üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesinin 24.11.2022 tarihli 2022/488 Esas 2022/3449 Karar sayılı kararı ile Ankara 1. İnfaz Hakimliğinin iade kararının tebliği tarihinin 17.01.2019 olduğu,

sanığın 28.01.2019 tarihinde kapalı cezaevine giriş yaptığı, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105 inci maddesinin (A) fıkrasının sekizinci bendi uyarınca tebliğ tarihinden itibaren 2 gün içinde kapalı cezaevine teslim olunmazsa sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası hükmü uygulanacağı anlaşıldığından sanık hakkında 5275 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin (A) fıkrasının sekizinci bendi delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 292 nci maddesinin birinci fıkrası ve 293 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar

verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLER

Sanığın temyiz isteği; ifadelerinin değerlendirilmediği hususuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; hakkında denetimli serbestlik kararı verilen sanığın eğitimlere katılmamakta ısrar etmesi nedeniyle Ankara 1. İnfaz Hakimliği tarafından kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildiği, kararın sanığa 17.01.2019 tarihinde tebliğ edildiği, karara itiraz edilmeden kararın kesinleştiği, sanığın tebliğ tarihinden itibaren 2 gün içerisinde teslim olmadığı iddiasına ilişkindir.

2. Sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının 17.01.2019 tarihinde tebliğ edildiğini gösterir ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün eğitimlere katılım için yaptığı uyarı tebligatlarının dosyada mevcut olduğu görülmüştür.

3. Sanık savunmasında; annesinin hastanede hasta olarak yattığını, onun yanında refakatçi olarak kaldığını, iade kararının tebligatının kendisine ulaşmadığını, 28.01.2019 tarihinde kendisinin teslim olduğunu belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın ifadelerinin değerlendirilmediği şeklindeki temyiz istemleri yönünden; sanığın Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nün eğitimlere katılma uyarılarının tebliğ edildiğini gösterir tebligat parçasının ve sanık hakkında verilen kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının bizzat sanığa tebliğ edildiğini gösterir tebligat parçasının dosyada bulunduğu ve sanığın iade kararının kendisine tebliğ tarihinden 11 gün sonra ceza infaz kurumuna giriş yaptığı sistemden anlaşıldığından Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 24.11.2022 tarihli 2022/488 Esas 2022/3449 Karar sayılı kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın adli sicil kaydından anlaşılan, suç işleme eğilimi ve kişiliği ile tüm dava dosya kapsamındaki deliller dikkate alındığında; lehe hükümlerin uygulanmaması hususuna ilişkin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 24.11.2022 tarihli 2022/488 Esas 2022/3449 Karar sayılı kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 24.11.2022 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,