Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3112 K.2025/2417

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.06.2001 tarihli, 2000/363 Esas, 2001/217 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan mahkûmiyet hükmü verilmiştir.

2.Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 14.11.2002 tarih ve 2002/6634 Esas, 2002/10636 Karar sayılı onama kararı ile hüküm kesinleşmiş ve 21.03.2005 tarihinde infaz edilmiştir.

3. Hükmün kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanunun hükümlerinin gözetilerek dosyanın yeniden ele alındığı, 5237 sayılı Kanunun 7/2.maddesi gereğince yapılan değerlendirmede 765 sayılı Kanunun lehe olduğu anlaşılmakla Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.11.2006 tarih ve 2006/199 Esas 2006/492 Karar sayılı kararı ile hükümlü ...' in parada sahtecilik suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ve 45,50 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ve bu karar Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 04.02.2010 tarih 2007/12836 Esas, 2010/1359 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

4. Hükümlü müdafiinin memnu hakların iadesi talebine ilişkin olarak Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.05.2023 tarihli ek kararı ile hükümlü müdafiinin memnu hakların iadesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

5.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 10.07.2023 tarihli ve 2023/937 Esas, 2023/1234 Karar sayılı kararı ile Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.05.2023 tarihli yasaklanmış hakların iadesi talebinin reddine ilişkin ek karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Hükümlü müdafiinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, memnu hakların iadesi kararı verilmesi gerektiğine, istinaf kararının bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.06.2001 tarihli, 2000/363 Esas, 2001/217 Karar sayılı ilk mahkumiyet hükmü Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiğinden, kanun yolu inceleme görevinin Yargıtay'a ait olduğu, hükmün temyiz edilebilir nitelikte olduğu anlaşılmakla Tebliğnamedeki ret düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1. 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13/A maddesi;

"5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir. Bunun için; Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla

a. Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması,

b. Kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması gerekir."

2. Belirtilen yasal düzenleme dikkate alındığında, memnu hakların iadesi kararı verilebilmesi için infazın tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık sürenin geçmiş olması ve kişinin bu süre zarfında suç işlemeyip, hayatını iyi halli sürdürdüğü konusunda mahkemede kanaat oluşması gerektiği; dava konusu olayda Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen kararın temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği ve anılan kararın infaz edildiği tarihin ise 21.03.2005 tarihi olduğu,

adli sicil kaydına göre hükümlünün bu süre zarfında Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.11.2022 tarihli ve 2022/187 Esas, 2022/380 Karar sayılı kararına konu 04.03.2006 suç tarihli uyuşturucu ticareti yapma suçunu işlediği anlaşıldığından, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamış ve hükümlü müdafiinin temyiz isteği bu nedenle yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 10.07.2023 tarihli ve 2023/937 Esas, 2023/1234 Karar sayılı kararında hükümlü müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE,