Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3141 K.2023/10445

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; kasten yaralama suçundan kurulan hüküm dışında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 04.10.2021 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.12.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir. 3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin 10.03.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, bölge adliye mahkemesince hapis cezasının artırılarak karar verildiğine, suçu işlemediğine, mağdurun şikayetinden vazgeçtiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, mağduru olay günü, zorla aracına bindirdiği, bir süre birlikte araç ile gezdikten sonra, kimliği tespit edilemeyen bir başka kişiyi daha yanına aldığı, bu kişinin yanında bulunan tornavida ve satırın korkutucu gücünden faydalanarak mağdurun hürriyetini kısıtlamaya devam ettikleri, akabinde sanık ile kimliği tespit edilemeyen kişinin mağduru yüzünde sabit iz kalacak şekilde darp ettikleri ve serbest bıraktıkları, bu suretle sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk derece mahkemesince sanığın atılı cebir, tehdit veya hile ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarını işlediği kabul edilerek cezalandırılmasına karar verilmiş, cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı tespit edilmiş ve istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Sanık hakkında, Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2021 tarihli kararı ile kasten yaralama suçundan 5 yıl hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme karşısında incelemeye konu kasten yaralama suçundan verilen kararın temyiz incelemesine tabi olmadığı anlaşılmıştır.

2. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden;

Olayın intikal şekli ve zamanına, mağdurun aşamalardaki beyanlarına, tanık beyanlarına, aşamalardaki savunmalarına, mağdurun beyanları ile uyumlu doktor raporlarına, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, eksik inceleme ile karar verildiğine, delillerin değerlendirilmesinde hata yapıldığına, kararın dava dosyasında yer alan delillere açıkça aykırı olduğuna yönelik temyiz nedenlerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

1. Gerekçe bölümünün birinci bendinde de belirtildiği üzere, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Gerekçe bölümünün ikinci bendinde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 10.03.2022 tarihli ve 2022/200 Esas, 2022/545 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,