Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3308 K.2024/3391

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Saray(Tekirdağ) Cumhuriyet Başsavcılığının 28.04.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçunu işledikleri iddiası ile dava açılmıştır. 2. Saray(Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesi, tensiple 21.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Suçtan zarar gören Hazine vekilinin temyiz isteği; suçtan müvekkil kurumun zarar görmesi nedeniyle davaya katılma taleplerinin olduğuna ve eksik inceleme üzerine karar verildiğine ilişkindir.

2. Suçtan zarar gören ... vekilinin temyiz isteği; somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. GEREKÇE

Davadan usulüne uygun yargılama sürecinde haberdar edilmeyen suçtan zarar gören Maliye Hazinesi'nin Dairemizce verilen tevdii kararı sonrası gerekçeli kararın tebliği üzerine hükümleri temyiz ettiği, suçtan zarar gören Belediye Başkanlığı hakkında ise duruşma günü verilip tebliğ edilmeden verilen gerekçeli kararın tebliği üzerine haberdar olduğu ve temyiz ettiği anlaşıldığından, anılan Kurumun 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kanun yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

... ile Maliye Hazinesinin davadan haberdar edilip delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hükümler kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 233 üncü maddesi birinci fıkrası ve 234 üncü maddelerine aykırı davranıldığı anlaşılmıştır.

IV. KARAR