Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3692 K.2025/293

Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/7. maddesi gereğince davanın reddine karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin 24.11.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 20.09.2023 tarihli ve 2023/19299 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2023 tarihli ve KYB-2023/102317 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2023 tarihli ve KYB-2023/102317 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Dosya kapsamına göre, Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/01/2023 tarihli kararı ile sanık hakkında aynı tarihli ve aynı eylemi sebebiyle Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/11/2022 tarihli ve 2022/746 esas, 2022/637 sayılı mahkumiyet kararı verildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de,

İncelemeye konu Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/01/2023 tarihli kararında sanığın üzerine atılı suçun 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçu olduğu, suç tarihinin 14/05/2017 tarihi olduğu, Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/11/2018 tarihli ve 2022/746 esas, 2022/637 sayılı kararının incelenmesinde ise sanığın üzerine atılı suçun trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu olduğu, suç tarihinin 21/11/2018 olduğu,

incelemeye konu dosya haricinde sanık hakkında daha önce açılmış bir dava veya verilmiş bir hüküm bulunmadığının anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/7. maddesinde öngörülen davanın reddi koşullarının gerçekleşmediği gözetilmeden, denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı bir suç işleyen sanık hakkında Mahkemesince hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sanık hakkında Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.10.2017 tarihli ve 2017/383 Esas, 2017/425 Karar sayılı kararı ile 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar İle Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 13/1. maddesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62/1,52 maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231/5.maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği kararın, itiraz edilmeksizin 14.11.2017 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Sanığın denetim süresi içerisinde Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.11.2022 tarihli kararı ile trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği ve Mahkemesine hükmün açıklanması için ihbarda bulunulduğu anlaşılmıştır.

Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.01.2023 tarihli ve 2022/582 Esas, 2023/18 Karar sayılı kararında sanık hakkında aynı tarihli ve aynı eylemi sebebiyle Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.11.2022 tarihli ve 2022/746 Esas, 2022/637 Karar sayılı mahkumiyet kararı verildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de;

Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.01.2023 tarihli kararında sanığın üzerine atılı suçun 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçu olduğu, suç tarihinin 14.05.2017 tarihi olduğu, Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.11.2022 tarihli ve 2022/746 Esas, 2022/637 Karar sayılı kararının incelenmesinde ise sanığın üzerine atılı suçun trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu olduğu, suç tarihinin 21.11.2018 olduğu,

incelemeye konu dava haricinde sanık hakkında aynı suç sebebiyle de daha önce açılmış bir dava veya verilmiş bir hüküm bulunmadığının anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 223/7. maddesi gereği davanın reddini gerektirecek bir hususun olmadığı gözetilmeden, denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işleyen sanık hakkında Mahkemesince hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR