Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3807 K.2023/10128

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Silifke Cumhuriyet Başşsavcılığının, 15.12.2016 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Silifke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2017 tarihli sayılı kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hapisten çevrili 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi, 29.11.2017 tarihli kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin ikinci fıkrasını uyarınca ilk derece mahkemesinin mahkumiyet kararının kaldırılmasına, sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraatine karar verilmiştir.

4. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi, 29.11.2017 tarihli kararının katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza dairesinin 27.02.2023 tarihli kararı ile sanığın hukuken korunmaya değer bir hakka sahip olmamasına rağmen mülkiyet iddiası ile katılanın tasarrufunu kısmen engellemesi karşısında; sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluştuğu gözetilmeksizin beraat kararı verilmesi nedenleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma sonrası, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi, 22.06.2023 tarihli kararı ile, sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hapisten çevrili 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın suç işleme kastı olmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanığın, katılanın hissedar olduğu ve diğer hissedarlarla yaptıkları ifraz ile kullanımınında olan arazisine kepçe ile ağaç dikmek için kazdırdığı çukurları kapattığı iddia edilmiştir.

2. Mahkemece dava konusu garımenkulün alım satımı için geçerli bir satım sözleşmesinin yapılmadığı, sanığın hukuken korunan bir hakka sahip olmadığı, müdahalede bulunduğu alanın katılanın hüküm ve tasarrufu altında bulunduğu belirtilerek sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bozma öncesi katılanın taşınmazdaki hissesini haricen sanığa sattığı iddia edilen olayda taraflar arasındaki ihtilafın hukuki nitelikte olduğu kabulü ile sanığın beraatine karar verilmiştir.

Bozma sonrası sanığın olay tarihinde Mersin İli Silifke ilçesi Işıklı Köyünde bulunan 163 Ada 39 Parsel sayılı taşınmazın hissedarı olan katılanın taşınmaza ağaç dikmek amacıyla açtırdığı çukurları kapattığı, sanığın harici satış sözleşmesi ile katılana ait suça konu taşınmazı satın aldığı yönündeki savunmasının hukuken geçerli delillerle ıspatlanamadığı, bu şekilde sanığın hukuken korunmaya değer bir hakka sahip olmamasına rağmen mülkiyet iddiası ile suça konu taşınmazdaki katılanın tasarrufunu kısmen engelleyerek atılı hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği gerekçesi ile sanığın üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, sanığın katılanın arazisinde ağaç dikmek için kazdırdığı çukurları kapattığı, harici satış sözleşmesi ile taşınmazı aldığına ilişkin savunmasının katılan tarafından kabul edilmediği, Silifke 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.10.2012 tarihli müdahalenin meni kararına ve hukuken korunmaya değer bir hakka sahip olmamasına rağmen mülkiyet iddiası ile katılanın tasarrufunu kısmen engellediği anlaşıldığından sanık müdafiinin sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın suç işleme kastı olmadığına ilişkin temyiz istemleri yerinde görülmemiş sanığın unsurları oluşan hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 22.06.2023 tarihli sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,