Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3864 K.2024/525

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tavşanlı Cumhuriyet Başsavcılığının 29.12.2020 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Tavşanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2021 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 3.600,00 TL adli para cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 24.02.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ilk derece mahkemesinin mahkumiyet kararının kaldırılmasına, sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmasına ve sanığın ikrarına rağmen usul ve yasaya aykırı olarak beraat kararı verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay, sanığın katılana ait Merkez Yeniköy Köyü 128 ada 9 sayılı parsele duvar örerek 3.46 metrekare tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir. 2. Mahkemece katılan beyanı, sanık savunması, keşif zaptı, mahkeme gözlemi, bilirkişi raporunun içeriği ile tüm dosya kapsamına göre, katılanın 128 ada 9 parsel sayılı tapulu arazisine sanığın duvar örmek suretiyle tecavüz ettiği kabulü ile sanığın eylemine uyan hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın taşınmazı aldığında var olan eski duvarın yerine duvar ördüğü, sanığın dava konusu 9 sayılı parsele tecavüzünde suç kastının bulunmadığı, hakkı olmayan yere tecavüz suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilerek sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile ilk derece mahkemesince mahkumiyet kararı verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükümde, iddianame, tapu kayıtları, sanığın ikrarı, katılan ve tanık beyanları, keşif, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın katılana ait dava konusu 28 ada 9 parsel sayılı taşınmaza duvar örerek 3.46 metrekare tecavüz ettiği ve keşif esnasında devam ettiği, sanığın 2005 yılından itibaren kullandığını, aldığında bulunan duvarı kaldırıp camı kapatmak için saç levha yaptığını, 2020'nin sekizinci ayında levhayı kaldırarak duvarı katılanın izin vermemesine rağmen ördüğünü ve 11.12.2020 tarihli uzlaştırmacı raporunda, sanığın katılanın bahçesine bakan camını kaldırırsa duvarı yıkacağına,

aksi takdirde duvara dokunmayacağını beyan ettiği anlaşılmıştır. Sanığın katılan ait olduğunu bildiği dava konusu taşınmaza katılanın rızası dışında yaptığı tecavüzün yargılama aşamasında devam ettiği gözetilmeksizin unsurları oluşan atılı suçtan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

2. Suçun temadi etmiş olması nedeniyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 29.12.2019 tarihi olduğunun gözetilmemesi, Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 24.02.2023 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,