Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3953 K.2024/524

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığının 29.12.2020 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2.Adıyaman 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.09.2021 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 10.05.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrasını uyarınca ilk derece mahkemesinin mahkumiyet kararının kaldırılmasına, sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, atılı suçun unsurlarının oluştuğuna, hukuka aykırı karar verildiğine, sanığın sunduğu dekontta parayı kendisinin göndermediğine, paranın sanığın ablasının kızı tarafından ortaklığın giderilmesi davası nedenine konu diğer taşınmazlarla ilgili kira alacağı nedeni ile gönderildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Dava konusu olay, sanığın katılana ait Adıyaman Merkez 7 parsel sayılı taşınmazın 85 m2'lik kısmını işgal ettiği iddiasına ilişkindir. 2.Mahkemece katılanın rızasının bulunduğuna dair tanıklar A. A. ile H. M. A.'nın beyanlarına tanıkların sanığın yakın akrabası olması ve sanığın katılana para gönderdiğini ispatlayamaması nedeniyle itibar edilmeyerek katılan beyanı ve bilirkişi raporlarına üstünlük tanınmış sanığın katılana ait olan taşınmazın 85 m2'lik kısmını işgal ettiği kabulü sanığın eylemine uyan hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, kullandığı alana karşılık olarak katılana 32.500 TL gönderdiği şeklindeki savunmasının tanıklar H. M. A. ve E. A. tarfından doğrulanması ve masrafı ödediğine dair dekontu sunması karşısında; sanığın savunmasının aksine mahkumiyetini gerektirir delil bulunmadığı bu kapsamda hakkı olmayan yere tecavüz suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraatine karar verilmesi gerekirken ilk derece mahkemesince yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Sanık hakkında kurulan hükümde, dava konusu taşınmaz el birliğiyle mülkiyet halinde iken mirasın taksimi işleminden 04.07.2019 tarihinde katılan adına kaydedildiği, katılanın uyarılarına rağmen sanığın bilirkişi raporlarında belirtildiği üzere, katılana ait 1768 ada 7 parsel sayılı taşınmazın 85 m2'lik kısmına tecavüz ettiği ve keşif esnasında tecavüzün devam ettiğinin tespit edildiği, sanığın kullanma karşılığı olarak katılana 32..000,00 TL gönderdiğine ilişkin sunduğu banka dekontunda gönderici A.

G.'nin tanıklıktan çekildiği, sanığın kendisi gönderdiği yönündeki savunmasının ispatlanmadığı anlaşılmıştır. Sanığın katılana ait olduğunu bildiği dava konusu taşınmaza katılanın rızası dışında yaptığı tecavüzün yargılama aşamasında devam ettiği gözetilmeksizin unsurları oluşan atılı suçtan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi ,

2.Suçun temadi etmiş olması nedeniyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 29.12.2020 tarihi olduğunun gözetilmemesi, Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR