Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4028 K.2024/299

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Pervari Cumhuriyet Başsavcılığının 13.11.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Pervari Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca hapis cezasından çevrili 4.000,00 TL ve doğrudan verilen 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Pervari Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2016 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 11.01.2023 tarihli kararı ile "…Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5841 sayılı Kanun'un birinci maddesiyle değişik 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesi uyarınca sanık hakkında katılanın taşınmazına tecavüz suçunun aynı Kanun'un 73 üncü maddesi gereğince şikâyete bağlı olması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince taraflar arasında uzlaşma girişiminde bulunulup sonucuna göre sanığın, hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

5271 sayılı Kanun'un 83 üncü maddesi gereğince keşfin hakim veya Cumhuriyet savcısı huzurunda yapılması gerektiği göz önünde bulundurulmaksızın yalnızca teknik bilirkişi tarafından dava konusu yere gidilerek ölçüm ve tespitler yapılması suretiyle düzenlenen raporun hükme esas alınması ..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Pervari Asliye Ceza Mahkemesinin 04.07.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi; sanıkla yaptıkları anlaşmaya göre sanığın yapmış olduğu binaya pencere yapmaması gerektiğine ancak sanığın pencere açtığına, sanıkla aralarında yapmış oldukları anlaşmaya göre sanığın açmış olduğu pencerenin kapatılacağına ancak sanığın kapatmadığına, bu nedenle sanığın cezalandırılması gerektiğine yazılı taahhüt altında imzası bulunan kişilerin tanık olarak dinlenilmemesi nedeniyle eksik araştırmayla karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanığın Pervari İlçesi Şakiran Mahallesi 157 Ada 6 numaralı parselde yapmış olduğu binanın katılana ait 157 ada 9 numaralı parsele hakkı olmayan yere tecavüz iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın yapmış olduğu binanın katılana ait taşınmaza 11.21 metrekare taştığı ancak sanık ve katılanın bozma kararı sonrası beyanlarında, söz konusu bina yapılmadan önce aralarında suça konu bina yeri ile ilgili olarak sözlü olarak takas anlaşması yaptıklarını kabul ettikleri gözetildiğinde taraflar arasındaki uyuşmazlığın hukuki ihtilaf olduğu anlaşıldığından ilk derece mahkemesince verilen beraat kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR