Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4203 K.2024/651

Sanıklar Yaşar ve Nuri' nin duruşmalı inceleme talebinin hükmolunan ceza miktarı yönünden 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 318 inci maddesi gereğince reddine karar verilerek inceleme yapılmıştır. Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 14.05.2013 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2014 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararları verilmiştir.

3. Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2014 tarihli kararının sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 22.02.2022 tarihli kararı ile; "...

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanıklardan ... ile katılan ... arasında bir alacak meselesinden kaynaklı husumet bulunduğu, bu alacak konusunda uzlaşma sağlamak üzere müştekiler.... ve .... ile katılan ...'ın birlikte sanık ...' ın işyerine geldikleri, işyerinin üst kısmında bulunan büro bölümüne çıkarıldıkları sırada işyerinin kepenklerinin kapatıldığı ve sanık ... ile birlikte diğer sanıkların sopalarla müştekiler ve katılanı darp ettiklerinin anlaşılması karşısında sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu tek bir fiille, birden fazla mağdura karşı gerçekleştirdikleri gözetilerek,

sanıklar hakkında TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği nazara alınmadan, yazılı şekilde mağdur sayısınca hüküm kurularak fazla ceza tayini,

2- Sanıkların üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahla ve birden fazla kişi ile birlikte işlemesi karşısında, TCK'nın 3. ve 61. maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanunun 109/3-a-b maddesindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 4. Bozma sonrası Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.02.2023 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezası ile mahkumiyetlerine dair karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...' in temyiz isteği; haksız olarak ceza verildiğine, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulduğuna, olayda adı geçen mağdurlar dinlenmeden karar verildiğine ilişkindir.

2. Sanık ...' ın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, mahkumiyete yeterli somut delil bulunmadığına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, re'sen gözönünde bulundurulacak nedenlerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

3. Sanık ...' nin temyiz isteği; suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, olay yerinde olmadığına, olayla bir ilişkisinin bulunmadığına, mahkumiyete yeterli somut bir delil bulunmadığına, kavga sırasında yapılan eylemlerin hürriyetten yoksun kılma suçunu oluşturmayacağına, delillerin takdirinde yanılgıya düşüldüğüne, beraat kararı verilmesi gerekirken şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı şekilde şüpheye dayalı mahkumiyet kararı verildiğine, re'sen nazara alınacak nedenlerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

4. Sanık ...' ın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, re'sen nazara alınacak nedenlerle kararın bozulabileceğine, hakkında beraat kararı verilebileceğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

5. Katılan vekilinin temyiz isteği; mağdur sayısınca mahkumiyet kararı verilmesi ve yaralama suçunun da ayrı değerlendirilmesi gerektiğine, 5237 sayılı Kanunun 62 nci maddesinin uygulama şartları bulunmadığına, sanıklar aleyhine ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğine, orantılı teşdid uygulanmayarak eksik ceza tayin edildiğine, re'sen nazara alınacak nedenlerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ...'ın arasında husumet bulunan katılan ...'ı kendi ofisine çağırdığı, katılanın yanında bulunan diğer mağdurlarla birlikte sanık ...'ın işyerine gittikleri, katılan ve mağdurların işyerinin üst kısmında bulunan büro bölümüne çıkarıldıkları sırada işyerinin kepenklerinin kapatıldığı, sanık ...'ın azmettirmesi ve bizzat iştiraki ile diğer sanıklar Gökhan, İhsan ve Nuri'nin eylem birliği içerisinde katılan ve mağdurları darp ederek hürriyetlerini kısıtladıkları iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan vekilinin temyiz istemi yönünden

1. Dava dosyası içeriği, katılan ve mağdurların anlatımları, adli raporları, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, tanık beyanları, sanıkların savunmaları, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin, mağdur sayısınca mahkumiyet kararı verilmesi ve yaralama suçunun da ayrı değerlendirilmesi gerektiğine, sanıklar aleyhine ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Mahkemesince gerekçesi gösterilmek suretiyle takdiri indirim uygulandığı anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanıklar hakkında temel ceza tayin edilirken yapılan teşdit uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanıklar Nuri, İhsan Yasin, Yaşar ve Gökhan' ın temyiz istemleri yönünden;

1. Dava dosyası içeriği, katılan ve mağdurların anlatımları, katılan ve mağdurların anlatımlarına uygun yaralanmaları, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, tanık beyanları, sanıkların savunmaları, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin kabulünde isabetsizlik görülmediğinden sanık ...' ın, haksız olarak ceza verildiğine, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulduğuna, olayda adı geçen mağdurlar dinlenmeden karar verildiğine, sanık ...' ın, atılı suçu işlemediğine,

mahkumiyete yeterli somut delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanık ...' nin, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, olay yerinde olmadığına, olayla bir ilişkisinin bulunmadığına, mahkumiyete yeterli somut bir delil bulunmadığına, kavga sırasında yapılan eylemlerin hürriyetten yoksun kılma suçunu oluşturmayacağına, delillerin takdirinde yanılgıya düşüldüğüne, beraat kararı verilmesi gerekirken şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı şekilde şüpheye dayalı mahkumiyet kararı verildiğine, sanık ...'ın, atılı suçu işlemediğine, hakkında beraat kararı verilebileceğine,

kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanıklar hakkında tayin olunan hapis cezasının miktarı dikkate alındığında; erteleme, seçenek yaptırımlara çevrilme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı olmadığı ve takdiri indirim maddesinin uygulanmış olduğu nazara alındığında, sanıkların lehe hükümlerin uygulanmasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR