Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4600 K.2024/357

Sanık hakkında, bozma üzerine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Araç Cumhuriyet Başsavcılığının 22.04.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürrriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Araç Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ceza verilmesine yer olmadığına ve sanığın bir sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına karar verilmiştir.

3. Araç Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2016 tarihli kararının Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 25.04.2023 tarihli kararı ile gerekçesiz karar verildiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. 4. Bozma üzerine; Araç Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan ceza verilmesine yer olmadığına ve sanığın bir sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanık hakkında alınan raporun, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin olduğuna ve sanığın eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturduğunun kabulünün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın, kız kardeşi olan müştekinin evine giderek kucağına aldığı 3 yaşındaki yeğeni olan mağdur çocuğu, kendisinin çocuğu olduğunu söyleyip götürmeye çalıştığı, müştekinin bağırması üzerine komşular tarafından mağdur çocuğun sanığın kucağından aldığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) çocuğun kaçırılması ve alıkonulması başlıklı 234 üncü maddesinin birinci fıkrasında belirtilen, "Velayet yetkisi elinden alınmış olan ana veya babanın ya da üçüncü derece dahil kan hısmının, onaltı yaşını bitirmemiş bir çocuğu veli, vasi veya bakım ve gözetimi altında bulunan kimsenin yanından cebir veya tehdit kullanmaksızın kaçırması veya alıkoyması" şeklindeki düzenleme dikkate alınarak atılı suçun mağdur çocuğun ikinci derece kan hısmı olan dayısı tarafından işlendiğinin anlaşılması karşısında, Cumhuriyet savcısının bu hususa ilişkin temyiz sebebi reddedilmiştir.

2. Adli rapor, müşteki ve tanık beyanları ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte dikkate alındığında, sanığın atılı suçu işlediğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR