Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4673 K.2024/128

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının 09.03.2015 tarihli iddianamesiyle, mağdur ... ve temyiz dışı mağdur İbrahim ...'e yönelik zincirleme şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2015 tarihli kararıyla, sanık hakkında temyiz dışı mağdur İbrahim ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de mağdur ...'e yönelik eylemi nedeniyle bir hüküm kurulmamıştır.

3. İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2015 tarihli kararının, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 26.05.2022 tarihli kararıyla, sanığın, temyiz dışı mağdur İbrahim ...'e yönelik eylemi nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün mağdur ...'e yönelik eylemi nedeniyle zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması mümkün görülerek onanmasına karar verilmiştir.

4. İskenderun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2023 tarihli kararıyla, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; somut bir sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ...'ün, mağdur ... ile temyiz dışı mağdur ...'in, kendisini zorla bir araca bindirerek dövdükleri ve cebinden 1.000,00 TL parası ile cep telefonunu aldıkları iddiasıyla kolluğa şikayette bulunduktan sonra, gözaltına alınan mağdurların böyle bir olayı gerçekleştirmediğini beyan ederek iftirada bulunduğu ve mağdurlar hakkında uygulanan koruma tedbiri nedeniyle üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Dosya kapsamında yer alan, 06.12.2014 tarihli gözaltına alma kararı, 06.12.2014 tarihli olay tutanağı, mağdur hakkında yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yağma suçlarından verilen 09.03.2015 tarihli ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar, tanık G.B., A.K. ve Ö.A.'nın beyanları ile sanığın ikrara yönelik savunması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın işlemediğini bildiği halde mağdurun kendisini zorla bir araca bindirip dövdüğünü ve yağmaladığını iddia etmek suretiyle mağdura hukuka aykırı bir fiil isnat ettiği böylece mağdur hakkında soruşturma başlatılmasına sebep olduğu,

mağdur hakkında açılan soruşturma neticesinde mağdurun gözaltına alınmasına karar verildiği anlaşılmakla, sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin dördüncü fıkrası delaletiyle 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın somut bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz isteği reddedilmiştir.

V. KARAR