Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4733 K.2025/924

Yerköy Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.09.2021 tarihli iddianamesiyle hükümlü hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 245/1. maddesi uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Yerköy Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2022 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 245/1, 62, 52/2, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, söz konusu kararın, istinaf edilmeksizin 03.01.2023 tarihinde kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 09.10.2023 tarihli ve 2023/11821 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.11.2023 tarihli ve KYB-2023/109808 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre,

1- Suça sürüklenen çocuğun tekerrüre esas alınan Düzce 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/02/2022 tarihli ve 2021/489 Esas, 2022/63 sayılı kararına konu suç tarihinin 19/05/2019 olduğu ve kayden 05/08/2001 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun söz konusu karara konu suçu işlediği tarihlerde 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesinde yer alan “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz” şeklindeki düzenleme değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuk hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gibi,

Mahkemece tekerrüre esas alınan Düzce 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/02/2022 tarihli ve 2021/489 Esas, 2022/63 sayılı kararının kesinleşme tarihinin 26/03/2022 olduğu, anılan kararın inceleme konusu dosyadaki suç tarihi olan 29/05/2019 tarihinden sonra kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, bahse konu hükümlülüğün tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

3- Kayden 05/08/2001 doğumlu olup, suçun işlendiği 29/05/2019 tarihinde 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden fazla ceza tayin olunmasında,

4- 5237 sayılı Kanun’un 53/4. maddesinde yer alan “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış olan sanık hakkında, aynı Kanun’un 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesinde, isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

1. Kayden 05.08.2001 doğumlu olup, suçun işlendiği 29.05.2019 tarihinde 15-18 yaş aralığında bulunan hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31/3. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden indirim yapılmaması suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,

2. İnceleme konusu dosyada suç tarihinin 29.05.2019 olduğu, tekerrüre esas alınan Düzce 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2022 tarihli ve 2021/489 Esas, 2022/63 Karar sayılı kararına konu suçun çocuk yaşta işlenmiş olduğu ve kararın kesinleşme tarihinin 26.03.2022 olduğu anlaşılmakla, hükümlünün 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi gereği mükerrir olmadığı ve inceleme konusu dosyadaki suç tarihinden sonra kesinleşen ilâmın tekerrüre esas alınamayacağı gibi, kayden 05.08.2001 doğumlu olan hükümlünün suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesi uyarınca hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

3. 5237 sayılı Kanun’un 53/4. maddesi gereğince fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış olan hükümlü hakkında aynı Kanun maddesinin birinci fıkrasında sayılan hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR