Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4818 K.2024/8189

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Dazkırı Cumhuriyet Başsavcılığının 25.12.2012 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince, sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle 154 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.05.2013 tarihli kararı ile sanık ... ve sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.05.2013 tarihli kararının katılan kurum vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 01.07.2015 tarihli kararı ile; "...Suça konu meraların tapuda Hazine adına kayıtlı olduğu cihetle dosyaya katılma ve hükmü temyiz hakkı bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine ilişkin 03.06.2013 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

1- Sanık savunması, tapu kayıtları, keşif ve bilirkişi raporları ile tüm dosya kapsamından, sanıkların köy meralarını sürüp ekmek suretiyle tecavüz ettiklerinin anlaşılması karşısında, eylemlerinin TCK.nun 154/2. maddesinde düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçunu oluşturduğu ancak, iddianamede sanık ... hakkında 1428 nolu parsele tecavüzden dava açıldığı halde keşifte tecavüzün 2515 sayılı parsele vaki olduğununun saptanması nedeniyle ek iddianame düzenlenmesi sağlandıktan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2- Yapılan keşifte sanıkların suça konu yere tecavüze devam ettiklerinin anlaşılması karşısında, gerekçeli karar başlığındaki suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 25.12.2012 olduğunun gözetilmemesi,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Dazkırı Cumhuriyet Başsavcılığının 23.01.2019 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanunun 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince, sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle 154 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince yeniden açılan davada Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesinin 06.02.2019 tarihli kararıyla, bozma üzerine Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/318 Esasına kaydedilerek görülen dava ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

5. Bozma üzerine birleştirilerek görülen davalarda Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2022 tarih ve 2015/318 Esas ve 2022/45 Karar sayılı kararı ile sanık ... ve sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri; sanıkların hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediklerine, sanıkların cezalandırılmaları gerektiğine, re'sen gözetilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanıkların, yargılama konusu eylemi için belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanıkların ilk savunmasının alındığı 27.02.2013 tarihi olduğu ve bekleme süresi de asli zamanaşımı süresine eklendikten sonra, 27.02.2013 tarihinden itibaren temyiz incelemesi tarihine kadar olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2022 tarih ve 2015/318 Esas ve 2022/45 Karar sayılı hükmüne yönelik katılan kurum vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,