Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/5015 K.2024/6389

İstanbul 34. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanığın yokluğunda verilen hükme yönelik eski hale getirme talebi ve temyiz başvurusu hususunda karar verme yetkisinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 42 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükmü temyizen incelemekle görevli Yargıtay'a ait olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın, yokluğunda verilip 28.03.2016 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesi uyarınca usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen hükmü, talep tarihinden önce 11.04.2018, 28.10.2019 tarihli dilekçelerle uzlaşma talebinde bulunduğu, taleplerinin reddine dair kararların usulüne uygun tebliğ edildiği, ayrıca 18.10.2018 tarihinde gerekçeli kararın tebliği talebi üzerine 19.10.2018 tarihinde talebi karşılanmak suretiyle de öğrendiği;

karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra kendisine usulüne uygun bir tebligat yapılmadığını, karardan haberdar olmadığını bildirerek 31.08.2023 tarihli dilekçe ile temyiz isteğinde bulunduğu,

hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,