Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/5017 K.2024/7764

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 21.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında 5464 sayılı Kanuna aykırılık ve tefecilik yapmak suçlarından dava açılmıştır.

2. İstanbul 38. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2017 tarihli kararı ile sanıklara isnat olunan 5464 sayılı

Kanuna aykırılık ve tefecilik yapmak suçlarından 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının e bendi gereğince ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

3. İstanbul 38. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2017 tarihli kararının katılan Maliye Hazinesi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 25.09.2019 tarihli kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurusu üzerine beraat hükümlerinin kaldırılarak ile sanıkların eylemlerinin hem tefecilik hem de 5464 sayılı Kanuna aykırılık suçlarını oluşturduğu ancak 5237 sayılı Kanunun 44 üncü maddesi gereğince 5464 sayılı Kanunun 36 ncı maddesi kapsamında kaldığı gerekçesiyle sanıkların 2'şer yıl 1'er ay hapis ve 80,00'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A-Sanık ... müdafinin temyiz istemi; sanık hakkında verilen kararın usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğuna, 5464 sayılı Kanuna aykırılıktan beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. B-Sanık ...'ın temyiz istemi; bilirkişi raporundaki tespitler gözetildiğinde atılı suçu işlediğine dair yeterli delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerektiğine, kararın usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. C-Katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz istemi; katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III.GEREKÇE

1. Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların Zeylan Elektronik isimli işyerini birlikte açtıkları ve bu işyeri bünyesinde beyaz eşya ve elektrikli küçük ev aleti perakende satış faaliyeti yürüttükleri, 23.02.2015 tarihli suç duyurusu raporuna, karşıt tespit tutanakları ve tanıkların anlatımlarına göre 2012 takvim yılında gerçekte eşya veya alet satışı olmadığı halde, üçüncü şahısların nakit ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla komisyon karşılığında Denizbank A.Ş ve TEB A.Ş'den yükümlü işyerine verilen POS cihazından kredi kartı çekimleri yaptıkları iddia olunan somut olayda;

Sanıkların 5464 sayılı Yasanın 17. maddesinde üye işyerlerine ait yükümlülükleri yerine getirmedikleri, sanıkların işlettikleri işyerindeki POS cihazlarından herhangi bir mal teslimi ve hizmet ifası olmaksızın, müşterilerinin gerek kendisine gerekse başkasına ait kredi kartı ile çekim işlemi yapmasına olanak sağlama şeklindeki eylemlerinin;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.05.2022 tarih, 2021/8-239 Esas, 2022/325 Karar sayılı kararında '' ... 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 241 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen "Tefecilik'' suçunun 5464 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinin birinci fıkrasında hüküm altına alınan "Sahte belge düzenlenmesi" suçunu bünyesine aldığı ve bu suçu tükettiği, "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun ''Tefecilik'' suçunun unsuru olduğu ve eyleminin bir bütün hâlinde Türk Ceza Kanunu'nun 241 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen ''Tefecilik'' suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir." şeklindeki içtihatı dikkate alındığında zincirleme şekilde tefecilik suçunu oluşturduğu;

Sanıkların yargılama konusu eylemleri için,suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 5237 sayılı Kanunun 241 inci maddesi belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 67 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca suç tarihi olan işyerinde bulunan POS cihazından yapılan son çekim işleminin gerçekleştiği 31.07.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 25.09.2019 tarihli ve 2018/577 Esas, 2019/2395 Karar sayılı kararına yönelik katılan Maliye Hazinesi vekili, sanık ... müdafii, sanık ...'ın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 303 üçüncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,