Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/102 K.2025/1804

Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 29.03.2023 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13/4. maddesi uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Manisa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.06.2023 tarihli kararı ile 6136 sayılı Kanun'un 13/4, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251/3. maddeleri uyarınca 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ilişkin kararın, 13.06.2023 tarihinde kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 20.11.2023 tarihli ve 2023/20316 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.12.2023 tarihli ve KYB- 2023/125309 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamında bulunan adlî sicil kaydına göre, suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesinde yer alan "Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir” şeklindeki emredici düzenleme uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

1. Kanun yararına bozma istemine konu Manisa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.06.2023 tarihli mahkumiyet kararının sanık müdafiinin elektronik posta adresine 12.06.2023 tarihinde ulaştığı ve 17.06.2023 tarihinde tebliğ edilmiş sayıldığı, müdafiin 26.06.2023 tarihinde sunduğu dilekçesi ile hükme itiraz ettiği anlaşılmıştır. 2. 5271 sayılı Kanun'un “Sürelerin hesaplanması” başlıklı 39/1. maddesi; “Gün ile belirlenen süreler, tebligatın yapıldığının ertesi günü işlemeye başlar.” şeklinde, aynı maddenin dördüncü fıkrası; “Son gün bir tatile rastlarsa süre, tatilin ertesi günü biter.” biçiminde düzenlenmiştir.

3. İnceleme konusu dava dosyasında, sanık müdafiinin 17.06.2023 tarihinde tebliğ olunan hükme yönelik olarak, 02.03.2024 tarihli ve 7499 sayılı Kanun'un 37. maddesi ile değişiklikten önceki haliyle 5271 sayılı Kanun'un 268/1. maddesinde düzenlenen 7 günlük itiraz süresinin son gününün 24.06.2023 tarihinin tatil günü olan Cumartesi gününe rastlaması nedeniyle, yasal sürenin aynı Kanun'un 39/4. maddesi uyarınca 26.06.2023 tarihinde Pazartesi günü sona erdiği, dolayısıyla sanık müdafiinin 26.06.2023 tarihli itirazının süresinde olduğu gözetildiğinde inceleme konusu hükmün kesinleşmediği anlaşılmıştır.

Bu sebeple hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 252 ve 267 vd. maddeleri uyarınca itiraz yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR