Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/13573 K.2024/9489

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.12.2012 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Kahramanmaraş (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 11.04.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestlik kararı verilmiştir.

3. Sanığın denetim sürecinde yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği gerekçesiyle, yargılamaya devam edilerek Kahramanmaraş (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 17.03.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hapis cezasından çevrilmek suretiyle 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 4. Kahramanmaraş (Kapatılan)

2. Sulh Ceza Mahkemesinin 17.03.2014 tarihli kararı hakkında sanık tarafından tarafından temyizi üzerine Yargıtay

20. Ceza Dairesinin 04.04.2017 tarihli ve 2015/5966 Esas, 2017/2156 Karar sayılı ilamı ile, "Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına", b) Sanık bu suçu,

daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması,

dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. 5. Yargıtay bozma kararı sonrasında, Kahramanmaraş

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2018 tarihli kararıyla sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş, bu karar itiraz edilmeksizin 03.04.2018 tarihinde kesinleşmiştir.

Sanığın denetim süresi içerisinde, kasıtlı suç işlemesi nedeniyle, hüküm açıklanarak, Kahramanmaraş 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2021 tarihli kararıyla, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, kolluk görevlilerinin şüphe üzerine sanık ve temyiz dışı arkadaşı Tugay'ı durdurup kaba üst aramasını yaptıkları, temyiz dışı Tugay'ın üzerinde suça konu uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği, sanık ve Tugay'ın suça konu uyuşturucu maddeleri birlikte kullanmak amacıyla satın aldıklarını ifade ettikleri, bu şekilde sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davası üzerine 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrasındaki yasal düzenleme dikkate alınarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

kararın kesinleşmesi üzerine sanığın denetim süresi içerisinde “kasten yaralama” suçunu işlediği gerekçesi ile hükmün açıklanarak sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, 191 inci madde hükümleri çerçevesinde verilen “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” ilişkin kararların 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin özel bir düzenleme niteliğinde olduğu, bu itibarla hükmün ancak;

ihbara konu suçun "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçu olması halinde açıklanabileceği gözetilmeksizin, “kasten yaralama” suçundan verilen mahkûmiyet hükmü nedeniyle sanık hakkındaki hükmün açıklanmasına karar verilmesi, B.

Kabul ve uygulamaya göre de; sanık hakkında kurulan hükümde, Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ve 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı kararları gözetildiğinde; bozma öncesi verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 17.03.2014 tarihli ilk hükümde mahkûmiyetin 6.000,00 TL adli para cezası olduğu gözetilmeden, bozma kararından sonra kurulan hükümde 10 ay hapis cezasına hükmolunarak 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hak kuralının ihlal edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR