Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/138 K.2024/6151

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

1. Van Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 6136 Sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 13 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Van 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında, 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası, 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 07.04.2022 tarihli kararı ile basit yargılama usulünün uygulanması gerektiği belirtilerek ilgili hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde, Van 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca basit yargılama usulü uygulanarak 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 360,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Sanığın verilen karara itiraz etmesi üzerine yeniden yapılan yargılamada, Van 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; suçun unsurlarının oluşmadığına, yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ve kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, 06.01.2016 günü Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen bir başka soruşturma kapsamında, sanığın ikametinde yapılan arama sonucunda 6136 sayılı Kanun'a aykırı şekilde bir adet Kırıkkale marka 9 mm çaplı tabanca, 1 adet şarjör ve 3 adet 9 mm çaplı dolu fişeğin ele geçirilerek, sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir. 2. Van Jandarma Kriminal Laboratuvarının 24.02.2016 tarihli raporu ile, elde edilen tabanca ve fişeklerin, 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak nitelikte olduğu ancak niteliği itibariyle vahim nitelikte olmadığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. İlk Derece Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın suçun unsurlarının oluşmadığına, yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ve kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dava dosyası kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, aşağıda belirtilenler dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

2. Davaya konu silah, 6136 sayılı Kanun'a göre bulundurulması ve taşınması suç olan eşya niteliğinde olduğundan 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması gerektiği gözetilmeden, aynı maddenin birinci fıkrasının uygulanmasının,

3. Van 7. Asliye Ceza Mahkemesinin bozma öncesi vermiş olduğu mahkumiyet kararında 5237 sayılı Kanun'un tekerrüre ilişkin 58 inci maddesinin uygulanmadığı ve bu durumun aleyhe temyize götürülmediği anlaşıldığından, bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda kurulacak yeni hükümdeki cezanın, sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamayacağı gözetilmeden bozma sonrası verilen kararda tekerrür hükümlerinin uygulanmasının,

Hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; her iki hususun da Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde 2 ve 3 numaralı bentlerinde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, Van 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.10.2023 tarihli ve 2023/523 Esas, 2023/585 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı Kanun’un 322 inci maddesi gereği, ilk derece mahkemesi kararının hüküm bölümündeki 8 inci bendinde bulunan tekerrüre ilişkin hükmün çıkarılması, hüküm bölümündeki 9 uncu bendinde bulunan ''54/1'' ibaresinin yerine ''54/4'' yazılması suretiyle Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,