Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/18436 K.2025/3590

Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.12.2020 tarihli kararı ile hükümlü ... hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292/1, 62 ve 58.maddeleri ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251/3. maddeleri gereğince 5 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 14.03.2024 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/35855 Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin; “Dosya kapsamına göre, her ne kadar Mahkemece sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de,

Sanık hakkında Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 04/12/2017 tarihli ve 2017/103496 soruşturma, 2017/22876 esas, 2017/17616 sayılı iddianamede 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanması talep edilmediği hâlde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 226. maddesi uyarınca sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlü hakkında tanzim edilen iddianamede 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasının istenmediği halde 5271 sayılı Kanun'un 251/2. maddesi gereğince hükümlüye çıkarılan tebliğatta aynı Kanun'un 226. maddesi uyarınca bu hususun belirtilerek ek savunma hakkı tanınmadan hükümlü hakkında tayin olunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR