Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/18513 K.2024/5329

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 24.01.2024 tarihli ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bafra Cumhuriyet Başsavcılığının 02.11.2018 tarihli iddianamesiyle sanık ... hakkında başka suçlarla birlikte kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2.Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2019 tarihli kararıyla sanığın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3.Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2019 tarihli kararının sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 24.11.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanunun 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine kesin olarak karar verilmiştir.

4. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 24.11.2023 tarihli kararını sanık ...'in temyiz etmesi üzerine; Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 24.01.2024 tarihli ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz talebinin reddine karar verilmiş ve bu karar da sanık tarafından temyiz edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın tarafına tebliğ edilmediğine, kanunlara aykırı kurulan kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR