Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/22535 K.2024/8812

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen 20.05.2024 tarihli kararda temyiz süresinin tefhimden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında kararı 31.05.2024 tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz eden sanık müdafisinin temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Diyarbakır Cumuriyet Başsavcılığının 01.10.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında mağdurlar ... ve Hava'ya yönelik ... nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 109/1, 109/3-e, 43/2, 53/1 maddeleri uyarınca, mağdur ...'ya yönelik ... nedeniyle aynı Kanun'un 109/2, 109/3-e, 53/1 maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2.Diyarbakır 11.Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.03.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109/1, 109/3-e, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 3.Diyarbakır 11.Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.03.2015 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 31.03.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında ... ceza belirlenirken 5237 sayılı Kanun'un 3. maddesinde yer alan hangi özelliklerin mevcut olduğu gerekçeleriyle birlikte gösterilmeden sanık hakkında ceza alt sınırı fazla miktarda aşılarak ceza tayini, sanığın evde bulunan eş ve kızlarının üzerine kapıyı kilitleyip çıkarak birden fazla kişiye karşı eylemi gerçekleştirmesi karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının hüküm gerekçesinde kabul edildiği halde hüküm fıkrasında uygulanmayarak kısa karar ile gerekçe arasında çelişki yaratılması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Diyarbakır 11.Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.05.2024 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109/1, 109/3-e, 43/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; suç unsurlarının oluşmadığı, eksik araştırma yapıldığı, ... cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmemesi gerektiğine ve buna yönelik ilk derece mahkemesince gerekçe gösterilmediğine, hukuka ve hakkaniyet aykırı karar verildiği ve benzeri nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, mağdur ... ve sanığın resmi evli oldukları, mağdurlar ... ve Hava'nın sanık ve mağdur ...'nın müşterek çocukları olduğu, aynı evde ikamet ettikleri, suç tarihinde aralarında tartışma çıkması üzerine sanığın eşi olan mağdur ...'ya hitaben ''eğer sen evden çıkarsan seni öldürürüm'' diyerek tehdit ettiği ve eşi ve çocuklarının üzerine kapı kilitleyerek dışarı çıkmalarını engellediği, mağdurların polisi arayarak çilingir çağrılmak suretiyle serbest kaldıkları olayda sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre olay günü aile içi yaşanan tartışma sebebi ile sanığın mağdurların dışarıya çıkmalarını engelleyecek şekilde kapıyı üzerilerine kilitleyerek dışarı çıkmalarına engel olduğu, mağdurların polis çağırması üzerine kilidin çilingir aracılığı ile açıldığı, sanığın böylece eş ve çocuklarına karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği anlaşılmakla yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince, sanığın üzerine atılı suç için kanunda ön görülen alt ve süt sınırlar arasında, suçun işleniş biçimi göz önüne alınarak, alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle tayin edilen ceza miktarına yönelik mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiş, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Ancak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109/1, 109/3.e ve 43/1 maddeleri gereği ceza "2 yıl 21 ay" olarak belirlendikten sonra aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim sırasında hesap hatası sonucu hapis cezasının "2 yıl 13 ay 15 gün" yerine "3 yıl 1 ay 15 gün " olarak hatalı hesaplanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini hukuka aykırı görülmüşse de bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır 11.Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.05.2024 tarihli ve 2022/572 Esas, 2024/769 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan ''3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası" ibaresinin çıkarılarak yerine ''2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası'' ibaresinin yazılması suretiyle suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak,