Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/23 K.2024/1543

Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 20.04.2022 tarihli kararı ile Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 13.06.2023 tarihli bozma kararına karşı verilen direnme kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muş Cumhuriyet Başşsavcılığı'nın, 03.07.2020 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmıştır. 2. Muş 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan davanın reddine karar verilmiştir.

3. Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 20.04.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Hazine vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine; "...Söz konusu parselin Muş merkez sınırları içerisinde kaldığı, merkez halkının köylü sıfatının bulunmadığı, köy tüzel kişiliği alanı içerisinde kalmadığı,

3091 sayılı yasa açısından ise İl İdare Kurulu tarafından verilen ikinci kez müdahalenin menni kararı bulunmadığı anlaşılmakla, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması" nedeniyle, sanık ... hakkında atılı suçlardan CMK 223/2-e maddesi gereğince BERAATINA...'' ibarelerinin eklenmesi suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

4.Yargıtay 8. Ceza dairesinin 13.06.2023 tarihli kararı ile ''6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6360 sayılı Kanun) ile 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçunun unsurlarında bir değişiklik yapılmaması karşısında; sanığın, suç tarihinde ve öncesinde köylünün ortak kullanımında meraya sabit ev yapmak suretiyle tecavüz ettiği tüm dosya kapsamındaki delillerle anlaşıldığından atılı suçtan mahkumiyeti yerine beraatine kararı verilmesi'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.10.2023 tarihli kararı daha önceki kararında direnerek sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Hazine vekilinin temyiz isteği; suçun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın meraya ev ve bahçe yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir. Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında aynı suç aynı konu ile ilgili Muş 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/54 Esas sayılı dosyasında yargılama yapıldığı, bu konuda kesin hüküm bulunduğu anlaşılmakla, tarafı, konusu aynı olan yargılamanın tekrardan yapılamayacağı gerekçesiyle sanık hakkında açılan davanın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

1.Sanığın suça konu mera arazisine müdahalesinin devam ettiği dikkate alındığında, sanığın eylemi hakkında önceden açılmış bir dava verilmiş bir karardan bahsetmenin mümkün olmadığı, dolayısıyla ret kararının verilemeyeceği belirlenmiştir.

2. Suça konu parselin köy sınırları içerisinde değil, Muş merkez sınırları içerisinde kaldığı, İl İdare Kurulu tarafından 3091 sayılı Kanun gereğince verilen men kararı sonrası suç duyurusunda bulunduğu ancak sanık hakkında 3091 sayılı Kanuna muhalefet suçundan açılmış usulüne uygun bir davanın bulunmadığı gerekçesiyle sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine ''...sanığın atılı suçtan beraatine, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine...'' karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1-Tebliğname yönünden Muş ilinin 6360 sayılı Kanun kapsamında olmaması nedeniyle suça konu yapının öteden beri Köy sınırları içerisinde değil mahalle sınırları içerisinde yer alması nedeniyle Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. 2-Sanığın belediye sınırlarında bulunan meraya tecavüzlerine yönelik eylemlerinin hükümden önce yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunun 1 inci maddesiyle değişik 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesi uyarınca suç olmaktan çıkarıldığı ve suça konu yerin herhangi bir köye tahsisininde bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamış olup Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmüştür.

V. KARAR

1.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.10.2023 tarihli ve 2023/2712 Esas sayılı direnme kararı yerinde görüldüğünden Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 13.06.2023 tarihli bozma kararının KALDIRILMASINA,

2.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.10.2023 tarihli ve 2023/2712 Esas sayılı kararında katılan Hazine vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,