Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/23960 K.2025/1574

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2023 tarihli ve 2023/1003 Esas, 2023/1237 Karar sayılı kararı ile sanığın, hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

10. Ceza Dairesinin, 17.04.2024 tarihli ve 2024/570 Esas, 2024/1009 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kabulü ile sanığın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5275 sayılı Kanun'un geçici madde 9/5 ve 97/1 delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292/1, 62/1 maddeleri gereği 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

5237 sayılı Kanun'un 50/1-a, 52/2 maddeleri gereğince kısa süreli hapis cezasının 150 gün karşılığı her bir günü takdiren 20,00 TL’den adli para cezasına çevrilerek sanığın 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri 1. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Sanığın suç kastıyla hareket etmediğine, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, somut olayın 5237 sayılı Kanun'un 30. maddesinde düzenlenen hata hükümleri kapsamında değerlendirilmemesinin usul ve kanuna aykırı olduğu nedenlerine ilişkindir.

2. Sanığın Vasisinin Temyiz Sebepleri Sanık hakkında verilen kararın hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğuna, eksik araştırma ile karar verildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Dosya kapsamına göre. Buca Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak kalmakta olan sanığın Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle özel izne ayrıldıktan sonra kuruma teslim olması gereken zamanda teslim olmadığı iddiasına ilişkin olarak.

1. Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... Hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda... Basit yargılama usulü uygulanamaz" bölümündeki "hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun geçici 5. maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. 5275 Sayılı Kanunun geçici 9/5. maddesi, "Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106. madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır.

Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır" şeklindedir.

Aynı Kanun'un Geçici Madde 10/3'te "...izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur." hükmü bulunmaktadır. Pandemi nedeniyle izne gönderilen hükümlüye tebliğ edilen izin belgesinde iznin uzatılabileceği, televizyon, radyo yerel basın ve medyadan duyuruları takip etmesi yönünde ihtarat mevcuttur.

Adalet Bakanlığı Ceza Tevkifevleri Genel Müdürlüğünün internet sayfasında yapılan duyuru da; hükümlülerin infaz durumlarını 20.07.2023 tarihi itibari ile e-devlet kapısından hükümlü infaz bilgileri sorgulama ekranından ayrıca sanığın bildirdiği cep telefonu numarasına cezaların infaz durumu ile ilgili SMS gönderileceği, ekranda ve SMS metninde "..."01/08/2023-15/08/2023 tarihleri arasında dönmeniz gerekmektedir" ibaresi bulunanlar kuruma dönmek zorundadır " şeklinde açıklama yapılmıştır.

Hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun oluşabilmesi için ceza infaz kurumundan geri dönmek üzere ayrılan veya sorumluluklarını yerine getirmeyen hükümlünün geri dönmemesi ve sorumluluklarını yerine getirmemesi halinde bu eyleminin hukuki sonuçlarının neler olduğunu yani firar suçundan işlem yapılacağı hususunun usulüne uygun şekilde sanığa ihtar-tebliğ edilmesi gereklidir. Yukarıda açıklanan bilgiler ışığında yapılan değerlendirmede.

COVİD-19 iznine ayrılan sanığa verilen izin belgesinin aslı ya da onaylı örneğinin dosya içerisinde bulunmadığı, ayrıca sanığın Buca Açık Ceza İnfaz Kurumuna bildirdiği cep telefonuna cezasının infaz durumuna ilişkin SMS'in gönderilip gönderilmediğine dair bir bilgi veya belgenin bulunmadığı veya Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi üzerinde kayıtlı olmadığı ve bu nedenlerle süresinde izinden dönmeyenler hakkında 5275 sayılı Kanun'un 97/1. maddesi yollamasıyla Türk Ceza Kanunu'nun 292/1. maddesi uyarınca firar suçundan işlem yapılacağına dair ihtarat yapılıp yapılmadığının anlaşılamaması karşısında;

dosyanın esasına etkili bu belgelerin aslı ya da onaylı bir sureti getirtilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR