Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/25071 K.2025/1461

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Konya 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/484 Esas sayılı dava dosyasında sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23/5-2. cümle uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, karar hakkında sanık tarafından istinaf başvurusunda bulunulmasına üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 2023/942 Esas, 2023/918 Karar sayılı kararıyla yargılamanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesinde yapılması gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin bozma kararı sonrasında, Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.02.2024 tarihli kararı ile sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.02.2024 tarihli kararı hakkında Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, duruşma açılarak verilen, 03.07.2021 tarihli kararı ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23/5-1. cümle uyarınca 3 yıl 4 ay hapis, 8320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

hak yoksunluklarına ve sanık hakkında aynı eylemi nedeniyle Konya 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/484 Esas sayılı dava dosyasında yapılan yargılama neticesinde 10 ay hapis cezası verildiği ve bu dava dosyası bakımından aleyhe istinaf başvurusunda bulunulmadığı gözetilmek suretiyle sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 283. maddesi uyarınca cezanın neticeten 10 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın 2313 sayılı Kanun'un 23/5-2 maddesi uyarınca yargılanması gerektiğine, suça konu kenevirlerin ticari amaçla dikildiğine dair delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğine, aksi halde lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre, sanığın ikametinin bahçesinde suça konu hint kenevirlerini sanığın yetiştirdiği, böylece sanığın atılı suçu işlediği iddiasına ilişkin olarak;

1. Olayın intikal şekli, ihbar tutanağı ve içeriği, sanığın aşamalardaki kısmi ikrara dönük savunmaları, hint keneviri sayısına ilişkin tespit tutanağı, ele geçirilen hint keneviri bitki sayısı, ekspertiz raporu, hint kenevirlerinin ele geçirilmesine ilişkin arama tutanağı ve tüm dava dosyası kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanaat dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde düzeltme nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. a. Suç tarihinde yürürlükte bulunan 2313 sayılı Kanun’un 23/5. maddesinin birinci cümlesi uyarınca "kenevir ekme" suçuna ilişkin ceza miktarının "dört yıldan on iki yıla kadar hapis cezası" olduğu, 01.02.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7078 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile yapılan değişiklikle ceza miktarının "dört yıldan on iki yıla kadar hapis ve beşyüz günden onbin güne kadar adlî para cezası" olarak düzenlendiği, 5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesi uyarınca lehe olan Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan 2313 sayılı Kanun’un 23/5. maddesinin birinci cümlesi olduğu gözetilmeden temel ceza belirlenirken hapis cezasının yanında adli para cezasına hükmedilmesi,

b. Sanık hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kurulan hükümde, sonuç ceza yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 283/1. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezasının 1 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken, sonuç cezanın 1 yıl 8 ay cezası olarak belirlenmesi hukuka aykırı görülmüş ise de; bu hususların Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 03.07.2024 tarih, 2024/1909 Esas, 2024/2861 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği, hüküm fıkrasının, ilk derece mahkemesini kararının kaldırılması paragrafından sonra gelen, temel cezanın belirlenmesine ilişkin ikinci paragrafında yer alan "ve 500 gün karşılığı adli para" ibaresinin,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin üçüncü paragrafında yer alan "ve 416 gün karşılığı adli para" ibaresinin, gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilip,

hapis cezasının yanında sonuç adli para cezasının belirlenmesine ilişkin dördüncü paragrafı ile adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin beşinci paragrafının hüküm fıkrasından çıkartılması ve hüküm fıkrasından kazanılmış hak uygulamasının yapıldığı paragrafın çıkartılarak yerine "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 283/1. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanığın cezasının 10 ay hapis cezası üzerinden infazına" ibaresinin eklenmesi suretiyle.

Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,