Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/13075 K.2026/920

Yapılan ön inceleme neticesinde. Bölge Adliye Mahkemesi kararının 16.09.2025 tarihinde sanık müdafiine usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen sanık müdafiinin kararı süresi içerisinde temyiz etmediği, bunun üzerine kararın sanığa tebliğe çıkarılıp 22.10.2025 tarihinde tebliğ edildiği,

sanık müdafii tarafından bu kez kararın sanığa tebliğinden önce 14.10.2025 tarihinde temyiz dilekçesi verildiği anlaşılmış olup, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli 2019/573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararı gereği anılan kararının sanık müdafiiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerektiği gözetilerek sanık müdafinin temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede.

Sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.06.2025 tarihli ve 2024/680 Εsas, 2025/362 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan. 6136 sayılı Kanun'un 12/2, 12/4. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2-4, 53, 54. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis, 30.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve müsadereye karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı Adana Bölge Adliye Mahkemesi

10. Ceza Dairesinin 05.09.2025 tarihli ve 2025/3222 Εsas, 2025/1874 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanık müdafiinin temyiz istemi. Delil yetersizliğine, sanığın yardım eden sıfatı ile sorumlu tutulması gerektiğine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmamasına, beraate karar verilmesi gerektiğine ve diğer nedenlere ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Sanığa yüklenen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 150/3. maddesi uyarınca sanık müdafiinin karar duruşmasında hazır bulunması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması 5271 sayılı Kanun'un 188/1 ve 289/1-e maddeleri kapsamında hukuka kesin aykırılık halini oluşturacağı ve aynı Kanun'un 280/1-e maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesi tarafından hükmün bozulmasına karar verilebileceğinden verilen bozma kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla.

Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. Ele geçen silah sayısına nazaran sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dava dosyası kapsamına göre, olay tarihinde sanık ...'in abisi olan ve hakkında atılı suçtan verilen mahkumiyet kararı istinaf başvurusundan vazgeçmiş olması nedeniyle kesinleşen inceleme dışı sanık ...'in, Tarsus ilçesi otobanında bulunan ...isimli işyerine çok sayıda ruhsatsız silahı satmak amacıyla getireceği ihbarı üzerine başlatılan soruşturmada;

kolluk görevlilerince yapılan takipte, sanık ... ve inceleme dışı sanık ...'in bir ticari taksi ile söz konusu petrol istasyonuna geldikleri, ...'in araçtan inip çevreyi kontrol ettiğinin görülmesi üzerine aracın yanına gidildiğinde, araç içerisinde bulunan sanık ...'ın kaba üst aramasında, belinde 1 adet ruhsatsız tabanca ve tabancaya takılı şarjör içerisinde 10 adet fişeğin bulunduğu, araç içerisinde gecikmesinde sakınca bulunan hal kapsamında Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile yapılan aramada, arka paspas üzerindeki kutu içerisinde aynı marka 29 adet ruhsatsız tabanca ve tabancalara takılı 29 adet boş şarjörün ele geçirildiği,

sanıkların telefonlarında yapılan incelemelerde silah ticaretine yönelik mesajların tespit edildiği, kriminal rapora göre tabancaların ve mermilerin 6136 sayılı Kanuna göre yasak niteliği haiz vahim olmayan ateşli silah ve mermilerden olduğunun bildirildiği, sanıkların bu şekilde sayısal vehamet arz eden suça konu silahları satış amacıyla taşımak suretiyle atılı suçu işledikleri iddiasına ilişkin olarak.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, ihbar ile uyumlu şekilde suça konu silahların hukuka uygun şekilde ele geçirilmiş olması,

sanığın telefonunda yapılan incelemelerde silah ticaretine yönelik mesajların tespiti, kriminal rapor, inceleme dışı sanık ...'in tevilli ikrarı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın sayısal bakımdan vehamet arz silahları hakkında mahkumiyet hükmü kesinleşen abisi inceleme dışı sanık ... ile birlikte satış amacıyla bulundurup naklettiklerine ve suça aslı fail olarak iştirak ettiğine dair kabulde ve sanık hakkında yasal ve yerinde gerekçelerle takdiri indirim hükümlerinin uygulanmamasında hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından,

sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda eleştiri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Adana Bölge Adliye Mahkemesi

10. Ceza Dairesinin, 05.09.2025 tarihli ve 2025/3222 Esas, 2025/1874 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Tarsus