Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/3548 K.2025/5065

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.06.2018 tarihli iddianamesiyle hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 13/1. maddesi uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde İstanbul Anadolu 56. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2021 tarihli kararı ile 6136 sayılı Kanun'un 13/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 52/2, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 1.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verildiği, söz konusu kararın, istinaf edilmeksizin 06.04.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 10.03.2025 tarihli ve 2023/18298 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.03.2025 tarihli ve KYB-2025/33365 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin; “Dosya kapsamına göre; sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan hüküm kurulurken, sanığın anılan Kanun'un 13/1 ve 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 1.200,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmesini takiben, anılan cezada herhangi bir artırım yapıldığına ilişkin gerekçe belirtilmeksizin netice hapis cezasının 1 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

Hükümlü hakkında kurulan hükmün gerekçesinde, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edildiğinin belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasında 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi uyarınca temel hapis cezasının, "1 yıl" üzerinden belirlendiği ve bu ceza üzerinden herhangi bir artırım yapılmadığı halde, sonuç hapis cezasının doğrudan "1 yıl 6 ay" olarak tayini suretiyle hükümde çelişki oluşturulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR