Davacı, dava konusu taşınmazın ark olarak tesbit dışı bırakıldığını, arkın batısında 103 ada 2 parsel sayılı kendisine ait taşınmaz bulunduğunu açıklayarak tescil talep etmiştir.
Mahkemece, dava konusu taşınmazın ark niteliğinde olduğu açıklanarak davanın reddine karar verilmiştir.
Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Mahallinde yapılan keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler ve davacı şahitleri davacıya ait taşınmazın doğusunda eskiden beri ark mevcut olduğunu, bu arkın 1 ila 1,5 m. genişliğinde bulunduğunu, arktan sonra kalan yerin davacının taşınmazı içinde olduğunu söylemişlerdir. Mahalli bilirkişi ve şahitler arkın mevcut olduğunu ifade ettiklerine göre, arktan sonra davacıya ait 103 ada 2 parsel arasında kalan yerin davacının zilyetliğinde bulunduğunun kabulü gerekir. Kadastro fen memuru bilirkişiler ile zirai bilirkişi de arktan sonraki kısmın davacının zilyetliğinde bulunduğunu ve halen tarımsal faaliyette kullanıldığını açıklamışlardır. Bu açıklamalar karşısında mahkemenin dava konusu taşınmazın ark niteliğinde olduğundan bahisle davayı reddetmesinde isabet bulunmamaktadır.
Ancak, davacıya ait 103 ada 2 numaralı parselin tesbit tarihi 14.6.2006'dır. Davacı bu tarihten itibaren dava konusu yerin kendisine ait iken tesbit dışı kaldığını bildirmektedir.
Bu nedenle 3402 sayılı Kadastro Kanununun 7/4. maddesine göre, kadastro komisyonuna başvurarak bu yerin kendisine ait olduğunu açıklayarak itirazda bulunabilecekken veya bu konuda hak arama niteliğinde makul süresi içerisinde dava açabilecekken, tesbit tarihinden iki yıl geçtikten sonra 25.7.2008 tarihinde dava açmış olması makul süre olarak kabul edilemez.
Davacı makul sürede başvurarak kadastrodan önceki zilyetliğe dayanamadığına göre, tesbit tarihinden sonraki zilyetliğe dayanabilir. Ne var ki; tesbit dışı bırakılma tarihinden dava tarihine kadar geçen davacının zilyetlik süresi TMK. nun 713/1. maddesi anlamında olağanüstü kazandırıcı zamanaşımı yoluyla iktisap için yeterli bir süre değildir. Başka bir deyişle tesbit dışı kalma tarihinden itibaren davacının malik sıfatıyla 20 yılı aşan zilyetliğinden söz edilemez.
Davanın bu nedenle reddine karar vermek gerekirken dava konusu taşınmazın ark niteliğinde olduğundan bahisle reddi doğru olmamıştır. Ne var ki, dava redle sonuçlanmış olup hüküm sonucu itibariyle doğru olmaktadır.
Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan yerel mahkeme hükmünün belirtilen sebeplerle ve değişik gerekçeyle ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 17,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 11.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.