Davacı vekili, vekil edeni adına tesbit edilen 166 ada 11 parsel sayılı taşınmazın bitişiğinde bulunan ve 11 sayılı parselle birlikte kullandığı taşınmazının bir kısmının kadastro çalışmaları sırasında yolda bırakıldığını açıklayarak paftasında yol olarak bırakılan taşınmazın iptaliyle vekil edenine ait 166 ada 11 parsele ilavesi suretiyle adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.
Davalı Hazine vekili, tescil harici bırakıldığı tarihten dava tarihine kadar kazanmayı sağlayan 20 yıllık sürenin geçmediğini açıklayarak davanın reddini savunmuş, davalı köy temsilcisi, dava konusu taşınmazın yol olduğunu, davacının yola tecavüz ettiğini bildirmiştir.
Mahkemece, taşınmazın paftasında yol olarak bırakıldığı tarihten, dava tarihine kadar kazanmayı sağlayan 20 yıllık sürenin geçmemiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de, gösterilen gerekçe yerinde bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmaz kadastro çalışmaları sırasında paftasında yol olarak gösterilen bir yerdir. Taşınmazın bulunduğu Şamlar Köyünde kadastro çalışmaları 11.4.2008 tarihinde kesinleşmiş olup eldeki dava 21.5.2009 tarihinde açılmıştır.
Bu hale göre, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 7/4 maddesi gereği davacının iddia sebeplerini açıklayarak dava konusu yerin kadastroya tabi olması yolunda istekte bulunduğunun kabulü gerekir. Davacının bu talebi Kadastro Komisyonuna başvurma işlemi gibi değerlendirilmeli ve bu sürenen makul süre olduğunun kabulü gerekir.
Her ne kadar Yargıtay HGK.nun 19.2.1997 tarih 1996/8-768 E, 1997/100 K, 18.2.1998 tarih 1998/8-15 E, 1998/129 K. 11.10.2000 tarih 2000/8-1264 E, 2000/1250 K, sayılı kararlarında tespit dışı bırakma işleminin bir kadastro işlemi olduğu, dava konusu taşınmazların zilyetlik yoluyla kazanılabilmesi için tespit dışı bırakılma tarihinden itibaren 20 yıllık zilyetlik süresinin geçmesi gerektiği açıklanmışsa da.
3402 sayılı Kadastro Kanununun 7/4 maddesine göre dava konusu yerin kadastroya tabi olması gerektiği yönünde davacının makul süre içinde açtığı bu tür davalara bakmak gerektiği yönünde Dairemizin istikrar kazanmış kararları mevcuttur.
Diğer bir anlatımla, hak arama süresi içinde açılmış eldeki dava bakımından davacının bildirdiği delillerin toplanıp değerlendirilerek sonucuna göre karar vermek gerekirken tespit dışı bırakma tarihinden dava tarihine kadar 20 yıllık sürenin dolmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.
Davacı vekilinin temyiz itirazları bu bakımlardan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle ve HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 20.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.