Davacı vekili, evlilik birliği içinde edinilen 9932 ada 1 parselde 36 numaralı bağımsız bölüm ve ...plakalı aracın davalı eş adına tescil edildiğini, vekil edeninin katkıda bulunduğunu açıklayarak taşınmaza ilişkin tapu kaydının, araca ilişkin trafik tescil kaydının ½ oranında iptaliyle davacı adına tescilini; taşınmaza ilişkin talepleri kabul edilmediği takdirde taşınmazın ½ değerinin davalıdan tahsiliyle davacıya ödenmesine karar verilmesini istemiş; bilahare 17.02.2011 tarihli yargılama oturumunda taşınmaza ilişkin davadan feragat edildiği bildirilmiştir.
Davalı vekili, vekil edeni adına kayıtlı niza konusu meskenin ½'sinin davacıya ait olduğunun boşanma davasında da ifade edildiğini, dava konusu aracın peşinatının vekil edeninin babasından miras kalan parayla ödendiğini, davacının katkısı bulunmadığını, taraflar arasında imzalanan 09.02.2010 tarihli sözleşmeyle anlaşma sağlandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, uyuşmazlığın taraflar arasında imzalanan sözleşmeyle sona erdirildiği ve davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar 25.04.1962 tarihinde evlenmiş, 16.07.2008 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hüküm bölümünün 03.06.2009 tarihinde kesinleşmesiyle evlilik birliği son bulmuştur. Dava konusu ...’da 9932 ada 1 parselde bulunan 36 numaralı mesken taraflar adına ½'şer payla 22.10.1992 tarihinde satın alma yoluyla tescil edilmiş; davacı ... üzerindeki payda 25.02.1998 tarihinde davalıya satış suretiyle devredilmiştir.
Niza konusu .... plakalı araç ise 29.02.2008 tarihinde davalı adına trafik siciline kaydedilmiştir.TMK.nun 179.maddesine göre mal rejiminin tasfiyesinde eşlerin bağlı olduğu rejime ilişkin hükümler uygulanır.
Taraflar arasında başka bir mal rejimi seçildiği ileri sürülmediğine göre, evlenme tarihinden 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı MK.nun 170. maddesi uyarınca “mal ayrılığı”, bu tarihten mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar ise 4721 sayılı TMK.nun 202. maddesi hükmü uyarınca yasal “edinilmiş mallara katılma” rejimi geçerlidir. Eşler arasındaki mal rejimi TMK.nun 225/2. maddesi uyarınca boşanma davasının açıldığı tarih itibariyle sona ermiştir.
Dosya arasında mevcut 09.02.2010 günlü sözleşme başlıklı belgede; “….boşanmaya ilişkin hükmün temyizinden feragat edilerek kesinleşmenin sağlanacağı, niza konusu taşınmazın tamamının müşterek çocukları Gül Nilay’a devredileceği, ……sözleşme kapsamında sözü edilen edimlerin davalı tarafından yerine getirilmesini takiben davacı ...’ın temyiz incelemesine konu davadan feragat edeceği, yazılı koşulların herhangi birinin yerine getirilmemesi halinde sözleşmenin geçersiz sayılacağı…” ifade edilerek, taraflar ve vekilleri tarafından imzalanmıştır.
Bahse konu sözleşme 22.03.2010 tarihli yargılama oturumunda davalı vekili tarafından dosyaya sunulmuş, ancak taraflar vekilleri sözleşme gereği karşılıklı edimlerin yerine getirilmediğini açıklamıştır. Bu halde, taraflar arasında imzalanan 09.02.2010 tarihli sözleşmeden dönüldüğünün kabulü gerekirken, sözleşmeye atıf yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.
Anlaşmazlığa konu taşınmaza ilişkin davadan feragat edildiğine göre buna ilişkin davanın feragat nedeniyle reddine; araca ilişkin dava bakımından da iddia ve savunma doğrultusunda değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.
Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 27.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.