Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 1977 yılında evlendiklerini, evlilik birliği içinde minibüs hattı, 46 K 6055 plakalı minibüs, 2 katlı ev ve arsası ile 8-10 dönüm arsa edinildiğini, bu taşınır ve taşınmazların edinmesinde vekil edenin çalışarak elde ettiği gelir ve yurt dışında bulunan kardeşlerinin gönderdiği para ile katkıda bulunduğunu açıklayarak ilk olarak oturulan ev için 5.000 TL, minibüs hattı için 35.000 TL araç için 20.000 TL en son birlikte oturdukları ev için 135.000 TL ve ev eşyaları için 5.000 TL olmak üzere 200.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davacı vekili; dava konusu taşınmaz ve araçların edinilmesinde davacının bir katkısının bulunmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, davalıya ait 2 katlı ev ve arsası ile ... plaka sayılı araçtan kaynaklanan toplam 88.209,00 TL katılma alacağı ile Mahkeme'nin 2007/8 D.İş sayılı dosyası ile tespit edilen TV, çamaşır makinesi, 2 adet kanepe, çanak anten, tost makinesi dışındaki ev eşyalarının davacıya iadesine karar verilmiştir. Hüküm, davalı vekili tarafından katılma alacağı yönünden temyiz edilmiştir.
Dava dilekçesinin içeriği, 03.02.2009 tarihli davacının talebi ve Dairenin 08.02.2011 tarih ve 2010/ 6452 Esas, 2011/ 552 Karar sayılı bozma ilamına göre davacının isteğinin 743 sayılı TKM'nin 170. maddesi uyarınca mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde edinilen mallara yapılan katkı payı alacağı ve 4721 sayılı TMK'nun 202 ve devam maddeleri gereğince kabul edilen yasal mal rejimi olan edinilmiş mallara katılma rejiminden kaynaklanan katılma alacağı isteğine ilişkindir. Davacının 743 sayılı TMK'nun 170. maddesine dayanan katkı payı alacağının reddine ilişkin hüküm yukarıda belirtilen daire kararı ile onanmıştır.
Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; taraflar 14.08.1999 tarihinde evlenmişler, 28.06.2006 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin kararın 16.10.2007 tarihinde kesinleşmesi ile boşanmışlardır. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir. Bu durum karşısında evlilik tarihinden 4721 sayılı TMK'nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM'nin 170.maddesi uyarınca eşler arasında mal ayrılığı rejimi, 01.01.2002 tarihinden boşanma davasının açıldığı 28.06.2006 tarihine kadar 4722 sayılı Kanunun 10. maddesi gereğince, eşler başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden TMK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Toplanan deliller ve dosya kapsamından; dava konusu olan ve ... adına kayıtlı 232 ada 8 parsel üzerindeki 2 katlı evin yapımına 2002 yılında başlandığı ve inşaatın mevcut haline 2003-2004 yılında geldiği saptanmıştır.
Davalı, taraflar arasında edinilmiş mallara katılma rejimin geçerli olduğu sırada yapımına başlanan ve yine aynı mal rejimi içinde yapımı biten inşaatın kişisel malı ile yapıldığını ispatlamadığına, mahkemece edinilmiş mal niteliğindeki evin karar tarihine en yakın tarihteki sürüm değeri belirlenerek bu değerin yarısı olan 88.209,00 TL katılma alacağına hükmedildiğine ve 46 K 6055 plaka sayılı araca ilişkin katılma alacağına hükmedilmemiş ise de davacının bu konuda bir temyizi bulunmadığına göre, davalı vekilinin katılma alacağına ilişkin yerinde olmayan sair temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün esasının ONANMASINA,
Davalı vekilinin yargılama gideri, vekalet ücreti ve faizin başlangıcına ilişkin temyiz itirazlarına gelince; davacı 743 sayılı TKM'nin 170. maddesi ve 4721 sayılı yasanın 202 ve devamı maddelerine göre katkı payı alacağı ve katılma alacağı olarak toplam 200.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişse de davanın kısmen kabulü ile katkı payı alacağının reddine ve 88.209,00 TL katılma alacağının davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Hal böyle iken yargılama giderlerinin kabul ve red oranına göre her iki tarafa yükletilmemesi ve davada kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine reddedilen dava değeri üzerinden vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru değildir.
Ayrıca davacının kabul edilen katılma alacağına TMK'nun 239/ son maddesi uyarınca tasfiye tarihi olan karar tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi gerekirken dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi de doğru değildir.
Açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüne, Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 388/4., HMK m.297/ç) ve 440/I. maddeleri gereğince Yargıtay Daire İlamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine ve aşağıda dökümü yazılı 1.309,95 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 4.715,60 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına 14.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.