Davacı ... vekili, 01.11.2005 tarihli asıl dava dilekçesinde, 12.12.2004 tarihinde evlenen taraflar arasında boşanma davasının halen sürmekte olduğunu, davalının şiddet kullanması nedeniyle evden ayrılmak zorunda kalan davacının çeyiz olarak getirdiği eşyalar ve ziynetlerinin davalıda kaldığını açıklayarak eşyalar ile ziynetlerin aynen, mümkün olmaz ise fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 20.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Aynı tarihli birleşen dava dilekçesinde ise, evlilik birliği içinde edinilen 2467 parsel ile bankalarda davalı adına açılan hesaplardaki paranın ½ değeri için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ve 29.05.2013 tarihli dilekçesiyle talebini bilirkişi raporu doğrultusunda toplam 52.207,58 TL olarak ıslah etmiştir.
Davalı vekili, davalının çeyiz eşyasını teslime hazır olduğunu, davacıya ait ziynetlerin davacı tarafından yanında götürüldüğünü, dava konusu taşınmazın ihale bedelinin davalının ailesi tarafından karşılandığını, evlilik birliği içinde edinilen herhangi bir mal varlığı bulunmadığını bildirmiş ve davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle, evlilik birliği içinde edinilen 2467 parsel ve üzerinde bulunan sera ile bankada bulunan paradan kaynaklanan alacak miktarı toplam 52.207,08 TL olarak belirlenmişse de, davacının dava dilekçesinde talep ettiği 10.000 TL'lik kısım dışında kalan alacak miktarı TMK'nun 178. maddesi gereğince zamanaşımına uğradığından 10.000 TL'nin davanın açıldığı tarihten işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine; Hüküm, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar 10.12.2004 tarihinde evlenmiş, 06.10.2005 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün 07.02.2007 tarihinde kesinleşmesiyle evlilik birliği son bulmuştur. TMK'nun 225. maddesinin 2. fıkrasına göre evliliğin boşanma ile sona erdirilmesi durumunda, eşler arasında mal rejimi boşanma davasının açıldığı tarih itibariyle son bulur. Sözleşmeyle başka mal rejimi seçilmediğinden eşler arasında evlenme tarihinden boşanma davasının açıldığı tarihe kadar, 4721 sayılı TMK'nun 202. maddesi uyarınca yasal edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Dosya kapsamı, dava dilekçesindeki açıklamalar ve temyiz dilekçesinin kapsamına göre temyize konu dava 08.08.2005 tarihinde satın alınıp davalı adına tescil edilen 2467 parsel ve banka hesaplarında bulunan para üzerindeki TMK'nun 202 ve devamı maddelerine dayanan katılma alacağı isteğine ilişkindir.
Hüküm davalı vekilince katılma yoluyla temyiz edilmiş ise de, HUMK’nın 433. maddesince 15.02.2013 tarihinde tebliğ olunan temyiz dilekçesine cevaben 10 günlük sürenin dolduğu 25.02.2013 tarihine kadar katılma yoluyla temyiz dilekçesini vermesi gerekirken, 06.03.2013 tarihinde harcını ödemek sureti ile süresi geçtikten sonra katılma yoluyla hükmü temyiz ettiğinden, süresinde yapılmayan temyiz isteğinin REDDİNE,
Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, mahkemece alacağın ıslah ile artırılan miktarının zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmişse de, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 17.04.2013 tarih ve 2013/8-375 Esas, 2013/520 Karar sayılı kararıyla edinilmiş mallara katılma rejimi (katılma alacağı) bakımından TMK'nun 5. maddesi yoluyla 6098 sayılı TBK'nun 146. maddesinde yer alan 10 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanacağı öngörülmüş, bu görüş Daire tarafından da benimsenmiştir.
Bu durumda edinilmiş mallara katılma alacağı davalarında da TMK'nun 5. maddesi yoluyla 6098 sayılı TBK'nun 146. maddesinde yer alan 10 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması gerekecektir (mülga BK.m.125.). Ancak 10 yıllık zamanaşımının başlaması konusunda duraksama söz konusudur. Ağırlıklı görüş eşler arasında mal rejiminin sona erdiği tarih olan boşanma davasının açıldığı tarih başlangıç süresi olarak kabul edilmektedir.
Ne var ki 6098 sayılı TBK'nun 153/1-2. bendine göre "Evlilik devam ettiği sürece, eşlerin diğerinden olan alacakları için zaman aşımı işlemeye başlamaz, başlamışsa durur".
Kanunun bu açık hükmü gözetildiğinde başlangıç tarihi olan boşanma davasının açıldığı tarihte mal rejimi eşler arasında sona ermiş olsa bile zamanaşımı işlemeyeceğinden (duracağından) ve boşanma kararının kesinleştiği tarihe kadar da bu durma devam edeceğinden ancak boşanma kararının kesinleşmesinden itibaren TBK'nun 146. maddesinde öngörülen zamanaşımı işlemeye başlayacaktır.
Yani zamanaşımının başlangıç tarihinin saptanan bu olgu karşısında boşanma kararının kesinleştiği tarih olarak kabul edilmesi gerekir. Bu halde taraflar arasındaki boşanmaya ilişkin Mersin 1. Aile Mahkemesi'nin 2005/940 Esas, 2006/1101 Karar sayılı ilamının 07.02.2007 tarihinde kesinleştiği dikkate alınarak ıslah ile artırılan kısım hakkında tarafların bildirdikleri deliller toplanıp sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.
Davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı görülen hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 170,80 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya ve 24,30 TL peşin harcın da istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.