Davacı vekili, evlilik birliği içinde edinilen ada ve parsel numaraları dava dilekçesinde yazılı üç parça taşınmaz ile ..., ... ve 06 .... plakalı araçların davalı adına tescil edildiğini, taşınmazların ve araçların alımına vekil edeninin ev işleri ve çocuklarının eğitimi ile ilgilenerek, ayrıca düğünde takılan ziynet eşyaları ve paralarla katkıda bulunduğunu bildirerek, yanı sıra 4721 sayılı yasada öngörülen düzenleme nedeniyle evlilik birliği içinde edilen malların %50’sinin vekil edenine ait bulunduğundan bahisle fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak 10.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, uyuşmazlık konusu taşınmazların miras yoluyla ve kişisel malının satışıyla edinildiğini, davacının ev hanımı olduğunu ve katkısı bulunmadığını; adına kayıtlı ... plakalı aracın satıldığını, satış bedelinin kısmen diğer araçların peşinatına harcanıp, kalanının da kredilendirildiğini açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, bozma ilamına uyularak ... plakalı araç bakımından taleple bağlı kalınarak 10.000 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine; diğer araçlar bakımından açılan davanın artık değer bulunmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davanın reddine ilişkin önceki hüküm, Dairenin 17.02.2011 tarih, 75 Esas ve 764 Karar sayılı ilamıyla özet olarak “….Dava konusu taşınmazlar bakımından katkı yapıldığının kanıtlanamaması nedeniyle red hükmünün onanmasına, araçlar bakımından isteğin katılma alacağı niteliğinde bulunduğu gerekçesiyle bozulmasına…” karar verilmişti.
Taraflar 08.05.1986 tarihinde evlenmiş, 04.10.2005 tarihinde açılan boşanma davasının kabulü ve boşanmaya ilişkin bölümün 12.07.2007 tarihinde kesinleşmesi ile evlilik birliği son bulmuştur. Başka mal rejimi seçilmediğinden eşler arasında 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı MK'nun 170. maddesi uyarınca “mal ayrılığı”, bu tarihten mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı 04.10.2005 tarihine kadar ise 4721 sayılı TMK'nun 202. maddesi hükmü uyarınca yasal “edinilmiş mallara katılma” rejimi geçerlidir. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/2. maddesi uyarınca boşanma davasının açıldığı tarih itibariyle sona ermiştir.
Dava konusu ... plakalı araç 4.6.2004 tarihinde davalı adına edinilerek, boşanma davasının açıldığı tarihten sonra 5.10.2005 tarihinde 3.kişiye satılmıştır. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, uyuşmazlık konusu ... plakalı araç
taraflar arasındaki mal rejiminin sona erdiği boşanma dava tarihi itibariyle mevcut bulunduğuna ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün buna ilişkin bölümünün ONANMASINA,
Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;
... ve ... plakalı araçlar taraflar arasında edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli bulunduğu dönemde-22.9.2005 tarihinde satın alma yoluyla davalı koca adına tescil edilmiştir. Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre; niza konusu araçlar sırasıyla 20.260,03 ve 19.010 TL'ye alınmış, her birinin 10.000’ner TL'lik kısmı banka kredisiyle, kalan kısımları peşin ödenmiştir.
Araçlara ilişkin kredi borçları mal rejiminin sona erdiği boşanma dava tarihinden sonraki süreçte ödenmiş bulunmaktadır. Aksi kanıtlanmadığına göre, uyuşmazlık konusu araçlar için yapılan peşin ödemelerin edinilmiş mal grubundan karşılandığının kabulü gerekir. Bu durumda dava konusu araçların alım bedeline peşinat olarak verilen kısım bakımından davacının katılma alacağı mevcuttur.
Mahkemece yapılacak iş, her bir aracın peşinatına ödenen kredi harici bölümün aracın alım değerine oranlanması, bu oranın araçların sürüm değeriyle çarpılarak artık değerin belirlenmesi, belirlenen değerin yarısının davacının katılma alacağı olduğunun taleple bağlı kalınarak tespiti, dava dilekçesinde fazla haklar saklı tutulduğuna göre açılmışsa söz konusu araçlara ilişkin ek davanın incelemeye konu dava ile birleştirilmesi ve davacının katılma alacağına hükmedilmesidir.
Mal rejiminin sona erdiği tarihten sonra ödenen kredi borçlarının hesaplamaya dahil edilmesi suretiyle ve artık değer oluşmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.
Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün redde ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, yine 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 388/4 (HMK.m 297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda dökümü yazılı 594,00 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 89,10 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.