Davacı vekili, 12.02.2004 tarihinde evlenen taraflar arasında boşanma davası bulunduğunu, davalının evlenmeden önce satın almış olduğu 5473 parsel sayılı arsa üzerine müşterek birikimle 16 daire ve 4 dükkandan oluşan bina inşa edildiğini, davalının adına tescil edilen bu bağımsız bölümlerden 4,7,11 ve 14 nolu meskenleri üzerinde bırakırken diğer bağımsız bölümleri elden çıkardığını, davalının tehditleri sonucunda evden ayrılmak zorunda kalan vekiledenin evlilik birliği kurulurken yanında getimiş olduğu çeyiz eşyaları, kişisel eşyaları, evlilik birliği içinde müşterek olarak alınan eşyalar,
düğünde takılan ziynetler ile TL ve döviz cinsinden paranın davalıda kaldığını açıklayarak, taşınmaz üzerine inşa edilen yapıdan kaynaklanan katılma alacağı ile diğer taşınırların değerinin bilirkişi vasıtasıyla tespit edilerek çeyiz eşyası, kişisel eşya ile ziynet eşyalarının aynen mümkün olmaması halinde bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davacı vekili, taşınmaz, eşya ve ziytnetler için talebini ayrıntılı olarak açıklamamış ise de, dava dilekçesinde harca esas değeri 30.000 TL olarak bildirmiş ve alınması gereken harcı bu değer üzerinden mahkeme veznesine yatırmıştır.
Davalı vekili, dava konusu taşınmazın evlilik öncesi edinilen kişisel mal olduğunu, taşınmaz üzerindeki binanın evlilik öncesi başlanıp evlilikten önce bitirildiğini, ziynet eşyalarının davacıda bulunduğunu ve ortak alındığı iddia edilen eşyaların davalı tarafından resmi evlilik tarihinden hemen sonra, ancak düğünden önce alındığını bildirmiş ve davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, 5473 sayılı taşınmaz üzerinde inşa edilen binaya ilişkin katkıda bulunduğunu ve ziynetlerin evden ayrılırken davalıda kaldığını ispatlamadığından taşınmaz üzerindeki katılma alacağı ile ziynetlerin iadesi isteğinin reddine, ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/5 Deişik İş sayılı tespit dosyasında davalıda kaldığı belirlenen çeyiz eşyası, kişisel eşya ve evlilik birliği içinde alınan eşyaların aynen iadesine, iadenin mümkün olmaması halinde 7.422,50 TL eşya bedelinin davalıdan tahsiliyle davacuya verilmesine ve kendisini vekille temsil ettiren taraflar lehine yürülükte bulunan AAÜT göre ayrı ayrı 1.200,00'er TL maktu vekalet ücretine hükmedilmiştir. Kararın redde ilişkin bölümü davacı vekili ve kabul edilen bölümü davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar 02.02.2004 tarihinde evlenmişler, 29.05.2006 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin kararın 15.09.2008 tarihinde kesinleşmesi ile boşanmışlardır. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir. Bu durum karşısında eşler başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden evlilik tarihinden boşanma davasının açıldığı 21.01.2010 tarihine kadar 4722 sayılı Kanun'un 10. maddesi gereğince, TMK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Toplanan deliller ve dosya kapsamından, davacının isteği taşınmaz üzerinde inşa edilen yapı ve evlilik birliği içinde edinilen eşyalar bakımından 4721 sayılı TMK'nun 202 ve davamı maddelerine göre edinilmiş maldan kaynaklanan katılma alacağı, çeyiz eşyası, kişisel eşya ve ziynetler yönünden genel hükümlere tabi alacak isteğine ilişkindir.
Dosya kapsamına, dava evrakı ile yargılama tutanakları içeriğine, mahkemece deliller toplanarak karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, 5473 sayılı taşınmaz evlilik öncesi davalı adına tescil edilmiş olup üzerindeki inşaata evlilik öncesi başlanıp yine evlilik öncesinde bitirilerek evlilikten çok kısa bir süre sonra 08.03.2004 tarihinde kat irtifakı kurulduğuna, Ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardan olup, davacı tarafından TMK'nun 6. maddesi gereğince davalıda kaldığı usulüne uygun olarak ispatlanmadığına,
resmi evlilik tarihinden sonra ancak düğünden önce eşlerden biri tarafından satın alınan eşya TMK 219 ve devamı maddelerine göre edinilmiş mal niteliğinde bulunduğuna göre, tarafların işin esasına ilişkin usul ve yasaya uygun olmayan temyiz itirazlarının reddine,
Ancak, davalı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarına gelince, davacı vekili yukarıda açıklandığı üzere harca esas değeri 30.000 TL olarak bildirmiş olup davasını bu değer üzerinden harçlandırmıştır.
Mahkemece, 7.422,50 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmekle reddedilen kısım yönünden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 12. maddesi uyarınca kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine nispi vekalet ücretine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde 1.200,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değilse de, HUMK.nun 438/7 ve ...nun 370/2. maddesi gereğince bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasının ''Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.
Tarifesi uyarınca 1200 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine'' bendinde yazılı "...1200TL vekalet ücretinin'' hüküm fıkrasından çıkartılmasına bunun yerine “...2.709,30 TL nispi vekalet ücretinin...'' ibaresinin yazılarak hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince ...
Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 386,00 TL peşin harcın istek halinde davacı ...'a, 127,00 TL peşin harcın da davalı ...'a iadesine 13.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.