Davacı vekili, dava dilekçesinde, vekil edeninin 1989 yılında Avusturya'ya çalışmaya gittiğini, 04.07.2007 tarihinde felç geçirmesi sonucu Türkiye'ye döndüğünü, dava konusu 391 ada 1 sayılı parseli 1978 yılında satın aldığını, vekil edeni yurt dışında olduğundan Kahramanmaraş Ziraat Bankasında bulunan hesaba davalı adına para gönderdiğini, hem geçim hemde arsa alımı için para gönderdiğinden davalının arsayı alarak kendi adına tapuya bağladığını, üzerinde bina yaptığını, dava konusu taşınmazın vekil edeninin parası ile alındığını açıklayarak 30.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline ve davacıya verilmesine karar verilmesini istemiştir.
Davalı 31.01.2011 tarihli yargılama oturumunda, davayı kabul etmediğini, evin kendisine ait olduğunu, babasından kalan miras parası ile aldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, davacının dava konusu taşınmazı kendi birikimi olan para ile aldığını ispatlayamadığı gerekçesiyle davacının davasının reddine karar verilmesi üzerine, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, 391 ada 1 sayılı parselden kaynaklanan tazminat isteğine ilişkindir.
Taraflar, 09.05.1984 tarihinde evlenmiş olup, ilk boşanma davası 06.02.1989 tarihinde açılmış ve verilen kabul kararı 22.02.1989 tarihinde kesinleşmiştir. İkinci evlilik ise eşler arasında 15.01.2004 tarihinde yapılmış, ikinci boşanma davası ise 19.01.2010 tarihinde açılmış ve verilen kabul kararı 01.03.2012 tarihinde kesinleşmiştir.
Dosya arasında bulunan tapu kaydına göre dava konusu taşınmazın 391 ada 1 sayılı parselin davalı tarafından 3. kişiden 07.05.1993 tarihinde alındığı, bu tarihte eşlerin resmi olarak evli olmadıkları, fiilen ayrı yaşadıkları dönemde edinildiği, çünkü birinci boşanma davasına ait kabul kararının 22.01.1989 tarihinde kesinleştiği, tarafların ikinci evliliğinin ise 15.01.2004 tarihinde gerçekleştiği, dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile sabittir.
Bu durum karşısında 391 ada 1 sayılı arsa niteliğindeki parsel ile üzerindeki binanın evlilik birliği süresi içerisinde edinildiği ve üzerinde bina yapıldığı hususu söz konusu olamaz. Çünkü, davacının 1991 yılında Avusturya'daki bankalardan kredi çekmek suretiyle aynı yıl Temmuz ayında Türkiye'ye geldiği ve üç ay durduğu, bu süre içinde üzerindeki evi yaptığı anlaşılmaktadır.
Saptanan bu somut ve hukuki olgular karşısında taraflar arasında resmi evliliğin olmadığı bir dönemde edinilen taşınmaz ile üzerinde yapılan binanın katkı payı alacağı ile katılma alacağı veya değer artış payına konu olacak bir alacak olduğundan söz edilemeyeceği ve mevcut isteğin mal rejimlerinin tasfiyesiyle bir ilgisi bulunmadığından dava dilekçesinin görev yönünden reddi ile dosyanın görevli ve yetkili Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş bulunması doğru değildir.
Resmi evliliğin olmadığı bir dönemde edinilen taşınmazlardan kaynaklanan alacaklarla ilgili davalar TBK'nun genel hükümleri çerçevesinde genel mahkemelerde görülmektedir.
4787 sayılı Aile Mahkemeleri Kanunun 4. maddesinde, Aile Mahkemelerinin; hangi davalara bakacağı konusu tek tek sayılmıştır. Bu bakımdan aile mahkemesince davaya bakılarak sonuçlandırılması yerinde görülmemiştir. Görev kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendilğinden göz önünde tutulur.
Davacı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde davacıya iadesine, 19.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.