Davacı vekili, vekil edeninin mirasbırakanı K.. M..'nin 1986 yılında vefat ettiğini beyanla K.. M..'nin tüm mirasçılarını gösterir mirasçılık belgesinin düzenlenmesini talep etmiştir.
Mahkemece, taşınmaz malların intikali ve serbestçe tasarrufu yönünden Yunanistan ve Türkiye arasında fiili bir karşılıklılığın olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, mirasçılık belgesinin verilmesi istemine ilişkindir.
Miras ölenin milli hukukuna tabidir ve Türkiye'de bulunan taşınmaz mallar bakımından Türk hukuku uygulanır (MÖHUK. 21.madde).
2644 sayılı Tapu Kanunu'nun 35. maddesi hükmüne göre yabancı uyruklu gerçek kişiler, Türkiye de ancak karşılıklı olmak (mütekabiliyet) ve kanuni sınırlamalara uyulmak koşuluyla taşınmaz mal edinebilirler.
Somut olayda; mirasbırakan K.. M.. Türk vatandaşı olup bu kişinin mirasçısı olduğunu iddia eden davacı F.. M.. ise Yunanistan vatandaşıdır. Kural olarak, yabancı gerçek kişilerin Türk vatandaşı olan bir kimseye mirasçı olmalarına yasal bir engel bulunmamaktadır.
Ancak, mirasbırakanın terekesinde Türkiye'de mevcut taşınmaz mal bulunduğu takdirde karşılıklılık ilkesi bulunmayan ülke vatandaşları yönünden Tapu Kanunu'nun 35. maddesindeki kısıtlayıcı durumun gözönüne alınması, düzenlenecek mirasçılık belgesinde taşınır ve taşınmaz mallar yönünden ayrım yapılması, taşınmaz malvarlığı yönünden Tapu Kanunu'nun 35. maddesindeki kısıtlılık durumunun gözönüne alınması gerektiği şerhiyle birlikte mirasçılık belgesi verilmesi yoluna gidilmesi gerekir.
Mirasçının uyruğunda olduğu ülke ile ülkemiz arasında taşınmaz mal edinimi konusunda karşılıklılık ilkesi olması durumunda bu şekilde şerh konulmasına gerek bulunmamaktadır.
Öyleyse, mirasbırakanın ölüm tarihinde Yunanistan ile Türkiye arasında taşınmaz mal edinimi konusunda karşılıklılık bulunup bulunmadığının araştırılarak davacının hukuksal durumunun açıklanan çerçevede değerlendirilmesi, toplanan ve toplanacak delillere göre mirasçılık belgesi düzenlenmesi gerekirken Mahkemece yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.
Davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/III-2. bendi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 21.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.