Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2015/19310 K.2018/9962

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ... vekili, dava konusu 448 ada 1,2,3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların davalılar adına kayıtlı olup dere yatağında olduğunu, dere yataklarının özel mülkiyete konu olamayacağını, tescil yapılmışsa bu tescilin yok hükmünde olduğunu belirterek taşınmazların tapu kaydının iptali ile tapudan terkin edilerek belediye adına olmazsa Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini savunmuşlar, davalı Hazine vekili ise davacı tarafından 448 ada 1,2,3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların dere yatağında olması sebebiyle Hazine adına dava açıldığını, Hazine’nin bu davada davalı değil davacı olması gerektiğini, belediyenin taşınmazlarda hak iddiasının mesnetsiz olup davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı vekilininin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Davacı, aynı dava dilekçesinde dava konusu parsellerle ilgili olarak tek dava sebebine dayanarak eldeki davayı açmış olup, davalı vekilleri yararına ayrı ayrı avukatlık ücreti takdir edilmiş ise de, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi nin 3/2. maddesi uyarınca davanın sebebi ve ret gerekçesi aynı olduğu anlaşılmakla kendilerini vekille temsil ettiren her bir davalı için ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmiş olması usul ve kanuna aykırıdır. Ne var ki, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK'nın Ek Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.