Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2015/8295 K.2017/9042

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Mahkemece, 08.10.2014 tarihli ek karar ile tefhim tarihine göre, temyiz isteminin süresinde olmadığı gerekçeleriyle istemin reddine karar verilmiş ise de, kısa kararın davacı vekilinin yüzüne karşı "tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren temyiz yolu açık olmak üzere" şeklinde oluşturulduğu Yargıtay’ın değişen uygulamasına göre bu durumda tebliğ tarihinden itibaren temyiz isteminin süresinde olduğu görüldüğünden alacaklı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 08.10.2014 tarihli 2014/246 Esas 2014/286 Karar sayılı ek kararının oybirliğiyle kaldırılmasına karar verilerek, Alacaklı vekilinin temyiz talebinin incelenmesine geçildi.

İİK'nun 4949 sayılı Kanun'la Değiştirilen 363/1. maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı Kanunun Ek 1. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 01.01.2014 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında temyize konu değerin 5.440,00 TL'yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.