Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2017/11478 K.2020/1

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İzmir 12. Aile Mahkemesinin 20.10.2016 tarihli ve 2016/42 Esas, 2016/727 Karar sayılı kararıyla yetkisizliğe karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalı-karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalı-karşı davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı karşı davalı vekili, evlilik birliği içinde edinilen taşınmazlar üzerinde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL’nin yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı karşı davacı vekili, öncelikle yetkisizlik itirazlarının olduğunu, asıl davanın reddini, karşı davada fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL’nin yasal faiziyle davacı karşı davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, yetkisizlik kararı verilmesi üzerine, davalı-karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuş, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun reddine dair verdiği karar, davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava ve karşı dava, mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkindir.

6100 sayılı HMK’nin 362/1-c maddesine göre Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar ile merci tayinine ilişkin kararlar temyiz edilemez.

Şu halde, İlk Derece Mahkemesince yetkisiz olması nedeniyle davanın usulden reddine dair verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusu, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince yerinde görülmeyerek başvurunun reddine dair verilen karar içerik itibarıyla kesin olup temyiz edilemez. Bu itibarla, davalı karşı davacı vekilinin temyiz başvurusunun reddine karar vermek gerekmiştir.