Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2017/3680 K.2017/11170

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı 01.07.2004 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 20.12.2010 tarihinde haciz ve tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile 2010 yılı Temmuz ayı kira alacağı 41.722,00 USD’nin işlemiş faiziyle tahsilini talep etmiş, ödeme emri davalı borçluya 21.12.2010 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı borçlu 27.12.2010 tarihli itiraz dilekçesinde, ödeme emrinde belirtilen borca ve tüm ferilerine itiraz ettiğini, müvekkilinin dosya alacaklısına böyle bir borcu bulunmadığını bildirerek itiraz etmiştir. Ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, 30.09.2010 tarihinde taşınmazı tahliye edeceklerini bildirmelerine rağmen mal sahibinin taşınmazı teslim almaya yanaşmadığını ve sonuçta anahtarı tevdi mahalli tayin ettirerek teslim ettiklerini, takibin haksız olduğunu, taşınmazın tahliyesinden sonraki dönem için kira istenemeyeceğini bildirerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece verilen ilk kararında, taşınmazın 01.07.2010 tarihinde tahliye edilmemiş olmakla kira bedelinin muaccel hale gelmiş ve istenebilir olduğu, yapılan takipte hata olmadığı, davalı-borçlunun borçsuz olduğunu ancak genel yetkili Mahkemede ileri sürebileceği gerekçesiyle davalının itirazının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve tahliye istemlerine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen ilk kararın davalı tarafça temyizi üzerine Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 13.02.2012 tarih ve 2011/13564 E. 2012/2016 K. sayılı ilamı ile; “…mecurun tahliye tarihi olarak tevdi mahalli kararının alacaklıya tebliğ edildiği tarihin saptanarak tahliye tarihine kadar kira parası hesaplanıp bu miktar üzerinden itirazın kaldırılması gerektiği” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmak suretiyle ve bozma ilamı doğrultusunda, borçlu şirketin kiralanan mecurun anahtarlarının tevdi mahalline teslim edildiği ve bu hususun alacaklıya 06.01.2011 tarihinde tebliğ edilmiş olması dikkate alınarak tahliye tarihi 06.01.2011 tarihi olarak kabul edilmiş olup, dönem başlangıcı olan 01.07.2010 tarihinden tahliye tarihi olan 06.01.2011 tarihine kadar geçen 189 güne isabet eden kira bedelinin 28.349,68.USD olarak belirlendiği, bu miktardan ödenen 13.034,00 USD ödeme düşülerek kalan 15.315,68.USD ödenmemiş kira bedelinin olduğunun belirlendiği,

Türk Ticaret Kanunu'nun 8. maddesindeki faiz serbestisinin Türk Borçlar Kanunu'nun 88 ve 120. maddesiyle sınırlandığının kabulü gerektiği, buna göre icra takibinde davacı tarafından sözleşmede kararlaştırılan %120 yıllık gecikme faizi üzerinden talep edilen işlemiş faiz talebinin T.B.K.nun 120. maddesindeki temerrüt faizinin üst sınırını aştığından,

T.B.K.nun 120/2. maddesi gereğince mevzuat hükümlerine göre belirlenen faizin yüzde yüz fazlası olarak uygulanarak işlemiş faiz hesaplanması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının itirazının 15.315,68 USD asıl alacak ve 626,34 USD işlemiş faiz üzerinden kaldırılmasına karar verilmiş, karar davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1)Davacının temyiz itirazları yönünden;

Takip konusu alacağa ilişkin olarak ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinde davalı kiracı ... Sağlık Hiz. İlaç San. Tur. ve Tic. A.Ş.tarafından davacı kiraya veren ...’ya karşı 28.12.2010 tarihinde açılan menfi tespit davasında mahkemece; davacının ...

22.İcra Müdürlüğünün 2010/14574 sayılı dosyasında davalıya takibe konu edilen 41.722,00 USD asıl alacaktan 26.406,32 USD asıl alacak, yine talep olunan 25.895,89 USD işlemiş faizden 16.379,19 USD işlemiş faiz borcunun bulunmadığının tespitine, asıl alacaktan 15.315,68 USD ve işlemiş faizden 9.516,70 USD fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Yargıtay 6.Hukuk Dairesi’nin 30.01.2014 tarihli kararı ile hükmün Onanmasına karar verilmiş olup, bu karar 28.03.2014 tarihinde kesinleşmiştir. Borçlu kiracı tarafından açılan menfi tespit davasında temerrüt faizi sözleşmede kararlaştırıldığı üzere yıllık %120 olarak kabul edilerek hesaplama yapılmışken, iş bu davada asıl alacağa kanuni faiz uygulanarak yapılan hesaba göre faiz miktarı belirlenmiştir.

Oysaki Asliye Hukuk Mahkemesince verilen kesinleşmiş mahkeme ilamı icra hukuk mahkemesini bağlar. Bu durumda söz konusu mahkeme ilamı göz önünde bulundurularak itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

2-Davalı vekilinin icra inkar tazminatına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

İ.İ.K.68/son maddesi gereğince “itirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde ise alacaklı, diğer tarafın talebi üzerine icra tazminatına mahkum edilir.” Davalı borçlu itiraz dilekçesinde dosya alacaklısına borcu bulunmadığını bildirerek borcun tamamına itiraz etmiştir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davalının itirazının 15.315,68 USD asıl alacak ve 626,34 USD işlemiş faiz üzerinden itirazın kaldırılmasına, fazlaya ilişkin istemin ise reddine karar verildiğine göre, davalı borçlu lehine reddedilen miktar üzerinden icra-inkar tazminatına hükmedilmesi gerekir.