Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/11242 K.2021/856

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı kayyım ... Defterdarı vekili; müvekkilinin ... ili, ... ilçesi 1051 ada 49 parselde kayıtlı taşınmazın malikleri İbrahim oğlu ... ve ... oğlu ...’e ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/151 E., 2011/260 K. sayılı ilamı ile kayyım tayin edildiğini, dava konusu taşınmazın ... Belediyesi tarafından haksız olarak kullanıldığını belirterek, 08.04.2011-25.07.2013 dönemi için 7.574 TL kesinleşen kullanım bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; haksız açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmaz davalı ... Belediyesi tarafından haksız olarak kullanıldığından 7.230 TL ecrimisilin davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil istemine ilişkindir.

1. Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, reddine.

2. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13’üncü maddesinin 2’inci fıkrası uyarınca; konusu para olan davalarda davalı lehine hükmedilen vekalet ücreti, yargılama sonucunda Mahkemece reddedilen miktarı geçemeyecektir. Eldeki davada, davacı tarafından talep 7.574 TL olarak belirlenmiş, Mahkemece talebin kısmen kabulü ile 7.230 TL’nin davacıya ödenmesine hükmedilmiş ve 344 TL’nin reddine karar verilmiştir. Hal böyle olunca; davalı yararına hükmedilmesi gereken vekalet ücreti 344 TL olması gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle 1.500 TL’ye karar verilmesi doğru olmamıştır. Ancak anılan hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, mahkeme kararının düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. (HUMK mad. 438/7, HMK mad. 370/2).