Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/14243 K.2020/4221

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, dava konusu 249 ada 14 parsel sayılı taşınmazın Bursa Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulunun 15.06.2000 tarihli ve 7906 sayılı kararına istinaden 1. derecede doğal sit alanı içinde kaldığı gerekçesi ile Hazine adına tespit ve tescil edildiğini, aynı Kurulun 16.04.2009 tarihli ve 4563 sayılı kararı ile de doğal sit alanı dışına çıkarıldığını, tespit tutanağına zilyedinin ...olduğu hakkında şerh düşüldüğünü, vekil edeninin ise 12.08.2013 tarihli ziyetliğin devri senedi ile dava konusu taşınmazı ...'den devir aldığını, kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik nedeni ile dava konusu 249 ada 14 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 249 ada 14 parselde kain taşınmazın Maliye Hazinesi adına olan tapu kaydının iptali ile davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından esasa ve yargılama gideri/vekalet ücretine hasren temyiz edilmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı Hazine vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davalı Hazine vekilinin dava harçlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Somut olayda, Mahkemece, davacının harç masrafı olarak yaptığı 25,20 TL başvurma, 170,80 TL peşin harcın toplamı olan 196,00 TL nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm kurulmuş ise de, Hazine harçtan muaf olduğundan, 196,00 TL harcın davalı Hazineden tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki, zikredilen bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.